ezero

merhaba yeni hayat / HOŞÇAKALIN

2008-03-21T14:41:00.004+02:00

evdeyim. hayalini kurduğum çalışma odamda. masam dikiş makinem, bilgisayarım televizyonum, bir tek içeri sızan güneş ışığı eksik bu gün. bir iki güne gelecekmiş öyle dediler:)

az önce ilk yazdığım bir kaç postu okudum. ne çok şey paylaşmışım buradan. benimle birlikte bir serüven, bir deneyim yaşamış bu blog ve takip edenleri. şimdi sakin durgun huzurlu biraz daha büyümüş olarak son vermek istiyorum. başka bir blog başka bir isim ile yine buralarda olacağım. ama artık miyadı dolan bu sayfalara bir nokta koyma vakti.......

hoşçakalın.

2008-02-22T11:33:00.000+02:00

Sonunda oluyor. Dün akşam ozi ile buluştuk yemek yedik. Arabalarımıza doğru yürürken, yardımcı odasını kendimize çalışma odası mı yapıyoruz şimdi dedi. Evet evet evet.... Ama daha çok benim atölyem, çok istiyorsan sana da küçük bir yer ayırırım, demedim tabi....

Yardımcımızı da bakıcısı işi bırakan Mini’ye devrediyoruz. Ayda iki hafta sonu bize gelmeye devam edecek. Zaten kim nerede yaşıyor belli değil. Yan yana oturduğumuz için gece salona giriyorsun mesala, Fufu’yu gelmiş bizim evde kanepede tv izlerken uyumuş bulabiliyorsun. Ya da ozi elinde kahve fincanı Minilere gidiyor. Küçük böcük selamsız sabahsız bahçe kapısından dalıp Mini’nin mutafağından şeker alıp, yine selamsız sabahsız çıkıp gidebiliyor. Bazen acaba şöyle 6 oda 4 salon bir ev bulup beraber yaşasak mı diye dalga geçiyoruz Mini ile.

İyiyiz böyle ama annem “fazla muhabbet tez ayrılık getirir” der. Aman böyle mutluyuz nazar deymesin (Değmesin mi olacaktı doğrusu bilemedim.).

Son bir haftam kaldı. Hiç pişmanlık hissetmiyorum şu anda. Arada bir ya hissedersem diye düşündüğüm olmuyor değil. Kiş kiş kiş diyorum o düşüncelere. İyiyim ben iyi olucam. Pozitif düşün secret secret.

İş yerinde işler çok karışık. Bir sürü problem var. Mümkün olduğunca çözümleyip gitmek istiyorum. Yalnız öyle kendimi de parçalayamıyacağım kusuruma bakmasınlar. Hatta her sabah hadi git sen önemli değil mecbur değilsin ay sonuna kadar çalışmaya desinler diye bekliyorum. Demiyorlar malesef....

oh beeee:))

2008-02-19T11:52:00.001+02:00

Masamda sessiz sessiz oturuyorum. İş geliyor bolcana. Ben şöyle bir dinliyorum, hallederiz diyorum. Ama içimden hiç bir şey yapmak gelmiyor. Blogları geziyorum. Maillerime bakıyorum. 20 dakikada bir sigara molası veriyorum. Bakışları hiç umursamadan salına salına, sigaram elimde yürüyorum koca ofisi baştan başa. Karlı sokaklara bakarak içiyorum. Sonra yine salına salına bakışlar arasında yerime dönüyorum. Sıkılıyorum. 14.02.2008 itibariyle işimden istifa ettim. Kendime sevgililer günü hediyesi yaptım:) Ay sonunda gideceğim. Umurumda bile değiller. Ama askerlik yapıyor gibiyim. Şafak sayıyorum. Ya sabır diyerek.

küstüm ben bana

2008-02-15T10:39:00.001+02:00

Ben çok hayal kuran bir insanım. Hayaller benim olunca tabii hepsi benim takdir ettiğim benim istediğim gibi şekilleniyor. İnanıyorum öyle olacağına üstelik. Hayallerim gerçekmiş gibi başlıyorum güne. Sırf bu inancın gerçekliğiyle aklıma kötü bir şey geldiğinde düşünme düşünme düşünme diyorum. Gerçekleşmesinden korkuyorum çünkü. Sonra gerçekler bir bir diziliyor önümde tüm hantallığı ve değişmezliği ile. Bense devam ediyorum, değişmesini bekliyorum. Biraz daha sabretmeliyim. Beklemeliyim. Her şey çok ama çok güzel olacak diye. Değişmiyor. Kırılıyorum küsüyorum aklıma. Nereden buluyorsun bu fikirleri. Beni yorma. Koca kadın oldun tanı dünyayı bil insanların kötü olduğunu bencil olduğunu. Kızıyorum kızıyorum ama susuyorum.
Susmazdım eskiden deli gibi kavga ederdim. Çare olmadığını boşa kürek çekmekten yorulduğumu görünce vazgeçtim. Susan kendi aklına ve hayallerine küskün bir kadınım bu yüzden.

yazamayan bloger=ben

2008-02-06T16:02:00.000+02:00

10 dakikadır boş sayfaya bakıyorum. Yazmayınca uzun süre ne zormuş bir ucundan tutup toparlamak.

Aslında öyle ahım şahım bir değişiklik yok. Hayat aynı şekilde devam ediyor. Küçük böcük çok hastalandı ama. Epeydir onunla boğuşuyoruz. Eylül sonunda beta kaptı böceğim. 6 kez antibiyotik tedavisi uygulandı. Her seferinde tamam bu sefer tekrar etmeyecek dedim ama 1 hafta sonra yine ateş yine hastalık. En kötüsü, onu hasta bırakıp işe gelmekti. Yanındayken o da ben de daha sakin oluyoruz çünkü. Şimdi depocilin tedavisi görüyoruz. 25 günde bir iğne olacağız. Tekrar etmezse ve biz onun bünyesini biraz daha güçlendirebilirsek, kurtarıcaz bademcik ameliyatından.

Ben hala evdeki yardımcı odasını atölyeye dönüştürmek için işi bırakma hayalleri kuruyorum. Ozi de pes etti ama beni tutan bir şey var sanki. Belki de zamanı gelmedi daha. Ya da dilime vuran sızlanma durumu henüz beynime ulaşmadı bilmiyorum. Kendimi toparlayıp şöyle “yeter artık sayın müdürüm, ben daha fazla dayanamıyorum” diyemiyorum. Bildiğim tek şey mutsuzum, çalışma şevkim ve hırsım yok. Her sabah evimi ve böceklerimi sevgilime veda eder gibi bırakıyorum. Kim ne derse desin. Tembel olmakta suç değil, ait olmadığın yerden kaçmakta.

Aslında bunca zamandır yazamamam biraz da face book yüzünden. Oziyle bir yarış içinde poker oynuyoruz. Ben ondan daha iyiyim, tabi ki bu da onu delirtiyor. Artık bir saplantı haline geldi. Başka sohbet konumuz kalmadı kocamla. Doperim vardı adam renk çıkardı. Bir elde 6000 aldım hehehehe. Senin ne kadar puanın var. Büyüyünce senin yıldızların olur üzülme vs vs. Ben sıkıldım ama o beni geçmeden bırakmıycak biliyorum. Bu sebeple tüm chipslerimi satışa çıkardım efendim dermişim:p

Yazamadım ama okudum herkesi. Doğuran doğurana. Kıskanıyorum ama haberiniz olsun. Minicik mis kokulu bebişleri olanlar size diyorum. Üç çocuğum olsa çok mu olur acaba? Hem belki iki böcüğe bir çiçek gelir. Fena mı olur?

Yeni anneler hepinizi birer birer öpüyor, bebekleri kokluyor, uzun sağlıklı ömürler diliyorum. Cinleri kovan crystal kişisine de ohhh çok şükür sonunda geldin, hoş geldin çok özledik şekerim diyorum.

sorgucu kişilik=ben

2007-12-13T17:55:00.000+02:00

Hayatımıza giren yeni bakıcı sanki yıllardır bizimle. Artık o kadar kolay uyum sağlıyoruz ki. Üstelik hayatımızda öyle bir konumlandırıyoruz ki bakıcıları, yarın gidecekmiş gibi ama hep bizimle yaşamış gibi de...
Küçük böcük, bakıcı işe başlar başlamaz, ben önce cenaze için, sonra iş için seyahat etmek zorunda kalınca, gece uyanıp korktuğunda yanında bile uyumuş. Bu iyi bir şey mi acaba? Yabancıları bu kadar çabuk kabullenmemiz?? Bilmiyorum.

Ben biraz kırık dökük hissediyorum son zamanlarda. Sanki bir yerlerde canım çok acımış, ben unutmuşum ne olduğunu. Yine de içimde küçük bir sızı taşımaya devam ediyormuşum gibi. Geçermi bir gün, ben de hiç benzemediğim diğer insanlar gibi olurmuyum bilmiyorum??? Belki de bir ömür hep böyle kırık dökük, depresif olacağım. Belki kendimi böyle sevmemeye, bunu bir hastalık gibi görmeye son vermeliyim. Ya da belki de “Siyah Süt” de şimdi adını hatırlamadığım parmak kadının dediği gibi “Ne yapmam gerek?” diye sormaktan vazgeçmeliyim. Belki de gerçekten hiç bir şey yapmamayı öğrenmeliyim. Belki de gerçekten bir şey yapmamak ne yapacağını bilemeyip saçmalamaktan daha iyidir.

Şu an ofisteyim. Birazdan çıkıp evime gideceğim. Ödevlerimi yapacağım. Böcükler uyuduktan sonra bol buzla bir martini alıp, facebookta poker oynayacağım. Facebookta bulduğum lise arkadaşımın, gönderdiği eski fotoğraflara bakıp ne kadar yaşlandığımı bir milyonuncu kez oziye gösterip. Bir milyonuncu kez messengerdan kocama iyi geceler yazacağım. Uyuyup yine ne yapacağımı sorgulayıp kendimi boğacağım bir başka güne yeniden uyanacağım.....

2007-12-07T13:29:00.000+02:00

Çok oldu yazamadım. Ama bu sefer tembellikten değil.

Anneannemi kaybettik. İki hafta önce bütün bir ömür ayakları üstünde dimdik duran o güçlü kadın, kemik erimesi yüzünden, artık ayakta duramadığı için ameliyat oldu, tüm riskleri göze alarak. Ama kaybettik onu. Dünyaya gelmiş nadir insanlardan biriydi. Hep anlattığı bir masal vardı. Köpeğin aklına uyup, evcilleşmeye kalkışan kurdun isyan ettiği bir masal. O da öyleydi işte. Özgür ruhlu, güçlü, çalışkan. Bir saniye olsun hiç bir şey yapmadan oturduğunu gören olmadı. Böcüklere hala söyleyemedim. Nasıl söylerim bilmiyorum. Üzgünüm çok.

talihsizlik=ben

2007-11-16T12:04:00.000+02:00

Hani depresifim filan yazdım ya. Hani yeni kararlar alacağım. Hani neşeli bir yazı ile döneceğim. Hahahhahh güleyim kendime de neşeli bir yazıymış havası olsun bari yalandan.

Planlar şöyleydi. Karar veremediğim için işi bırakayım bırakmayayım diye. Sevmediğim yanlarını düşündüm önce. En önemli kriterler pozisyonum, bana verilen bazı sözlerin yerine getirilmemesi ve aldığım maaşın yetersizliği idi. Diğer şikayetlerim hemen her çalışan kadının ki ile aynıydı çünkü. Bende yıl sonunu beklemeye bu sorunlarla ilgili şirketin bir şeyler yapıp yapmayacağını görmeye, kararımı da ona göre vermeye karar verdim. Bu sebeple bakıcı değişikliğini de ertelemiştim. Çünkü eğer şirketten yıl sonunda aynı şartlarlarda çalışacağım bilgisini alırsam, hadi len der, evime döner, kadını da sepetlerim demiştim.

Sonra bu sabah geldi bizim hatun, “sizinnen konuşacagtım da ben” dedi bana. “Ben ayın 20 sinden sona çalışamıycam.” Hay ben ....... böyle talihin.

Ne olacak şimdi, ne yapayım ben. Ay ben ne çok sorunla karşılaşan biriyim ya. Evren bana bir mesajmı vermeye çalışıyor. Anlamadım ki????

depresif insan=ben

2007-11-15T13:21:00.000+02:00

O eski üzgün, depreyonda ki kadın geri geliyor sanırım. Bazen uykudan önce, bazen abur cubur yerken, bazen sigarayı bıraktığı halde çantasında sigara ararken anlıyorum bunu. Gelme diyorum, gelme, sakın gelme.

Hiç bir yerde mutlu değilim bu aralar. Sadece evde, mutfağımda, böcüklerimin sevdiği, iştahla yiyeceklerini bildiğim şeyleri pişirirken mutlu oluyorum.
Belki bu yüzden. Eve döner dönmez hemen mutfağa atıyorum kendimi. Tatlılar, kurabiyeler, kekler yapıyorum.

Yakında, çok yakında, yepyeni kararlar verip, bu sıkıcı depresif ruh halimden kurtulmalıyım. Bunu istiyorum. Çok istiyorum. Neşeli bir yazı ile yine burda olmak dileğiyle.

tembel yalançı=ben

2007-10-25T10:52:00.000+03:00

Yazmadım evet uzun bir süredir. Kendine söz verip tutmayan yalançının tekiyim:p

Gelgitli bir dönem daha geçirdim. Ne ilkti ne son olacak. 36 yaşına girdim. Kendimi artık bu halimle kabul etmem gerek. Kolayca demoralize olan, aşırı mükemmelliyetçi, tembel, zora gelemeyen, keyfine düşkün, sevgiye, saygıya hayatında önemli yer ayıran, haksızlığa tahammülü olmayan biriyim işte. Budur yaniJ

Yeni meraklarım var bu aralar iki adet bonzaim oldı. Biri zelkova diğeri ficus. Bunlar latince isimleri. Benim koyduğum isimlerse zelkova “küçük hüsamettin”, ficus “süslü pakize”J

Bir adet fotoğraf makinesi aldım sonra. Foto çekip duruyorum. Ne görürsem, ipe sapa gelmez her şeyin fotoğrafı var. Ama en çok poz vermeye bayıldığı için küçük böcüğün fotoğrafını çekiyorum.

Sonra bol bol oziyle didişiyorum. İşi bırakma isteğime onay verene kadar da didişicem. Onay dediysem yanlış anlaşılmasın. Onaylamadığı için yıllarca dırdırını çekmek istemediğimden, gönlü olsun diye bekliyorum. Sonunda “Evet karıcım, sen haklısın senin çalışman bana eziyet olacak. En iyisi eve dön sen” diyecekJJ

Yeni yardımcımı hiç sevmedim. Kadının her tavrında bir sahtelik var. İçim ısınmadı. Küçük böcük evi alt üst etmiş geçen akşam. Dedim ki “Peki sen bunları yaparken ..... teyze nerdeydi?” Cevap tam anlamıyla şok edici. “Sizin yatakta kitap okuyordu.” demesin mi. Soramadım da kadına. Ama arasıra ağzını arıyorum böcüklerin siz okuldan geldiğinizde ne yapıyor, iş yapıyormu, size yemek verdi mi diye....

Ya işte istemiyorum ben. Kendime ispat ettim artık. Ben ev insanı olabildiğim gibi iş insanı da olabiliyorum. Ama mutlu olmuyorum. Çünkü evimi ve çocuklarımı başka bir kadına emanet etmek istemiyorum. Onlar benim ve her şeyleriyle ben ilgilenmek istiyorum.

Oziiiii duy sesimiJ

Mini’nin böcüğü aramıza katıldı. Zor bir hamilelik geçirdi arkadaşım. Aaaaa ben yazmayı unutmuşum biz mini ve fufuyla komşuyuz artık. Aynı sitedeyiz. Bir ev var aramızda. Tabii ki bebiş böcüğü her gün görebiliyorum bu durumda. “Biricik bebiş böcüğümüz hoş geldin aramıza.”

Eee şimdili bu kadar. İş yerinden uzun bile yazdım. Şimdi bloggera bağlanmayı deniycem. Umarım engel yoktur yazımı yayınlayabilirim.

2007-10-03T08:41:00.000+03:00

biraz keyifsizim. nedeni pek yok. yani yeni bir şey yok. hep aynı şeyler kafama takılanlar.

ADALET!!!!

her yerde, yaşamın her köşesinde adalet arıyorum. bu ayrımcı, adaletsiz, kimine çok kimine az veren dünyada mutlu olmak zorlaşıyor böyle olunca da.

ama dün akşam böceğime, doğum günü hediyesini verdiğimde, yüzünde oluşan mutluluk ifadesi var ya. işte onu her gördüğümde direnmek için bir nedenim oluyor.

birtanem 12 oldu. hızla büyüyor.

küçük adamlar büyüyor. sizi seviyorum, küçük adamlarım benim. iyi ki varsınız.

kısaca

2007-10-01T08:10:00.000+03:00

Çarşamba gününden düne kadar durmaksızın çalıştım. Çok yoğun bir haftaydı. Haftasonu yalan oldu:(

Cuma günü akşam saatlerinde ozi aradı evden küçük böcüğü bulamıyorum diye. Tam o eve girerken böcük evi aramış D blok 13 numarada arkadaşımın evindeyim diye. Bakıcı çıkmış, Ozide yemek filan hazırlamış. Büyük böcüğü kardeşini almaya göndermiş. Kapı duvar, daire boş.
Beni aradı böcük yok. bir kaç daire daha gezdiler bulamayınca atladım eve doğru geliyorum. Nasıl sürdüm bilmiyorum zaten. Güvenliği ara dedim Oziye. Tüm 13 numaralara telefon açsınlar. Tam yaklaşmıştım eve, bulduk diye haber verdi. Şaşkınlar B yi D anlamışlar. hangisi daha şaşkın bilmiyorum artık:(

Büyük böcüğün okulu 09:00 uygulamasına bu gün geçti. Servis şirketi direniyor. 7 de bırakırız diye. Bu gün Oziyle gönderdim böceği. Bakalım neler olacak.

Bense hala evimin özlemi içindeyim. Ozi beni zorla çalıştırıyor:( Hiç bir derdim hiçbir yakınmam dinlenmiyor. Evde ne yapacaksın diye soruyor herkes. Şu yazıyı okuyun anlayacaksınız. İbek kalbimden vurdun beni. Alacağın olsun:((

ÖRTMENİM CANIM BENİM

2007-09-27T07:20:00.000+03:00

Haklı mücadelem devam ediyor. Böcüğün okula gidiş saatini insani ve bir çocuğa yaraşır hale getirmek için elimden geleni yapıyorum. Okulla görüştüm, dilekçe verdim, mail grubunu harekete geçirdim. En azından dün akşam okulun 09:00 da ders başı uygulamasına geçeceğini öğrendim. Böcük servislerin saati değiştirmeyeceğini duymuş okuldan. Ama yok artık canım. okul yönetiminin bu kadarına da müsaade edeceğini hiç sanmıyorum. Karga şeysini yemeden küçücük çocukları 2 saat bekletmeye razı gelemezler herhalde. Yani umarım:(

Küçük böcük korktuğum kadar kötü değil. Her geçen gün biraz daha normal sürelere ulaşıyor, ödevlerini bitirmesi. Mesala dün akşam 2 saatte bitirebildik ödevlerini:) Ama öğretmenin bize verdiği ödevler daha zordu:p Ozi ilaç kutusundan apartman yaptı. Ev demiştik ama o çok katlı konut çözümüyle yeşil alan bırakmayı tercih etmiş:) Bende içinde "e" harfi olan nesneleri gazeteden kesme işini aldım. Ama düşündüğüm kadar kolay olmadı. Ne kadar az nesne resmi varmış gazetelerde:(

Yani akşam eve gelme ve yatma saati arasında ödevler dışında hiç bir şey yapamadık. Avrupa yakasını bile seyredemedim yaaa:(( Örtmenim ne olur bu kadar çok ödev verme, ben çalışan bir anneyim, bir saatte olsa nefes alsam diyorum akşam eve gelince. Zaten bilmemne turizm tarafından gördüğüm eziyet bende hızla beyin hasarı oluşturuyor uykusuzluktan...

uykum vaaar

2007-09-25T07:28:00.000+03:00

Okullar açıldı ve benimde uykusuz günlerim başladı. Amaaaaa bu sene kalk borusu daha da erken ötüyor. 05:30:((
Servisin büyük böcüğü alış saati henüz kesinleşemedi malesef. 05:45 ile 06:10 arasında gidip geliyor. şimdi bu yazdıklarımı gören okuyucu o nasıl bir okul ki öyle diye düşünür bulacak kendini. Şöyle diyim memleketin en bilinen en saygın okullarından biri bu. Bir servis organizasyonunu bile kuramıyor nasıl oluyorsa?
Bakalım MEB yeni bir düzenleme getirmiş, ders başı 09:00 da olacak demiş. Bizim okul nasıl organize olamayacak göreceğiz:(

başlık özürlü blogger yazdı

2007-09-13T00:50:00.000+03:00

krizin sonlarına geliyoruz. stres yönetimini işimde becerdiğim gibi kendi hayatımda da başarabilsem daha sakin bir dünyam olabilir tabi de nerdeeee?
istifa girişimim patronum tarafından engellendikten sonra, ozi tarafından da azarlanınca bir bakıcı bulundu (bu sefer Türk), işe devam kararı alındı. bakalım hayat ne zaman kendi rutinini kuracak. hep beraber göreceğiz.
küçük böcük çok mutlu son günlerde. anneannesine hayatımın en mutlu günlerini yaşıyorum demiş. bu siteye taşındıktan sonra bahçe ve arkadaş edinme özgürlüğü kazandı böceğim. bizde mahalle kavramının ölmediğini sitelere taşındığını görmüş olduk. çocuklar oyun oynayabiliyor ve bisiklete binebiliyormuş hala. üstelik kapı zilleri çalınıp teyzeciğim bize gelebilirmiiiiii??? soruları sorabiliyorlarmış arkadaşlarının annelerine. çok şükür:)
büyük böcük için değişen fazla birşey olmadı o hala kitapları bilgisayarı ve oyunlarındaki sanal dünyasında geçiriyor günün çoğunu. artık bende çok üstüne gitmiyorum. yazık yavrum zaten okul açılınca hiçbirine vakit bulamıyacak. bulsa da izni olmayacak:)
neyse işte son durum bu. görüldüğü gibi bir gayret yazmaya çalışıyorum. ama artık form tutana kadar böyle kısa yazılara ses etmeyelim. ayağım alışsın:)

yine yeni yeniden

2007-09-09T23:12:00.000+03:00

rişel gittiği günden beri kafam çok karışık. biliyorum bir çok çalışan annenin bakıcıları var. anneleri kayınvalideleri bakanlar var çocuklarına. bende onlardan biriyim. ihtiyacımız olduğunda annem ve babam geliyorlar. ama sürekli bizimle kalmak istemiyorlar. kendi açılarından haklılar biliyorum. böyle uzak şehirlerde çocuk büyütmek zorunda olanlar anlar beni. ailesiyle aynı şehirde yaşayanları ne kadar kıskandığımı onlar bilirler. bakıcı kaybetme vakası ilk değil. daha öncede başımıza geldi. eski işimin saat ve mesai sorunu yoktu. çok dert etmiyorduk. sonra bir yıl kadar evdeydim. tekrar işe döndüğümden beri en korkunç kabusum bakıcısız kalmak. ve kabus gerçek oldu. şimdi yeni bir bakıcı mı bulunsun? çocuklar başlarının çaresine bakmayı mı öğrensin? yoksa ezero evemi dönsün? ah ezero ah ne işler açtın başına. aksi gibi işim için seyahat etmem de gerekiyor artık. küçük böcük okula başlıyor bu sene. ona ödev yaptırmanın nasıl birşey olacağını test ettik geçen sene. yani zor bir yıl beni bekliyor.
kapılar açılsın, ışıklar yansın ve perdeee!!!

hayat

2007-09-06T23:36:00.000+03:00

hayat bazen tuhaf bir şekilde değişiyor. bazende beklenmedik olaylar yeni kapılar açıyor.
şimdi yepyeni bir dünyanın kapısından şuan girmiş uzaylıyım. çekinerek merhaba diyorum yeni olan herşeye. kapı kapanmadan maziye küçük bir gülücük ile hoşçakal demeye gecikme......

kaçak blogger aranıyor:))

2007-01-08T23:45:00.000+02:00

blogları takip ettiği halde kendi bloğunu güncellemeyen kaçak blogger aranıyor. görenlerin okuyanların insaniyet namına en yakın bloggera haber vermesi rica olunur:)

yazasım var ama yazacak zamanım yok. iki iş iki tembellik arası yazayım dediğimde okumaya başlıyorum sonra da ya başka bir iş çıkıyor ya da uykum geliyor (evdeysem tabi).

neler oldu kısa bi özet geçelim. son posttan bir gün sonra kendimi daha iyi hissettim ama iyiyim yazmaya zamanım olmadı. bir kaç arkadaşım "alooooo her şey yolundamı. ay ne demek o yazdıkların. bak sinirimi şey ettin " telefonları açtılar. geldi geçti. yazdım kaldı işte. önemli değil geçelim.

küçük böcük beni deli ediyor. gittiği okulda ana sınıfı eğitimi olarak okuma yazma öğreniyor. ama küçük beyin dikkatini 1,5 dakikadan daha uzun süre yazılanlar üzerinde toplayamıyorum. kızıpta korkutmak istemediğim içinde mutfağa kaçıyor, sigara yakıyor, " oziiiii allah rızası için git şuna bak. aklımı kaçırmama ramak var" diyorum. ozide " taktın kafayı çocuğa. rahat bırak" deyip son noktayı koyuyor ve ben gerçekten aklını kaçırmış birisi olma şerefine ulaşıyorum:p

büyük böcük yine aşık. pis terazi çok çekeceğim ben bundan. kendimden biliyorum:p

ozi kafayı sapancaya takmış vaziyette. bıraksam her hafta sonu gidecek. korkudan iki haftada bir gidiyor. bende artık karışmıyorum. kendini ve benim arabamı (çamura saplanmadığı için benimkini alıyormuş:p) çamura bulayıp dönüyor. doğaya vurdu adam kendini:)

rişel artık tamamen bizden biri oldu. giderse ne yaparız bilmiyorum. çünkü elimi kaldırmıyorum eve gelince. çok alıştım bu işe tek başıma evi çekip çevirmem imkansızmış gibi geliyor artık. sevdik valla onu da. hoş kim gelse seviyoruz biz ya. aman korkuyorum bu da gidiverecek diye.

ben diyetteyim. bu gün ani bir kararla bir diyet ürünü aldım eczaneden. bir 4 kilo versem tam süper olacak. aldığım şeyi yazmıyorum. kimseye örnek olmak istemem. hassas konular bunlar lakin.

saat gece yarısını geçmiş. uyku gözümden akıyor. görevini yapmış bir bogger edasıylan uyumaya gidiyorum. hadi bir başka postta görüşmek üzere.

kalın sağlıcakla:))

2006-12-03T14:39:00.000+02:00

Bazen düşünüyorum, hayatımda ne var beni mutlu eden, mutsuz yapan. Kendi kendini mutsuz eden birisin diyenler doğrumu söylüyor. Yoksa görmezden gelmeyi başarabilmem için yapılan bir çeşit oyunmu var bu sözün altında.
Son zamanlarda kendimi çok sinirli ve çok daralmış hissediyorum. Kıpırdamak için değil nefes alacak bir yerim bile yok. Yalnız kalmaya ihtiyacım var. Boşluğa. Alana.
Sonunu gördüm yolun. Bitiş çizgisiyle buluştuk. Sonra geri dönüş ama neden bilmiyorum.Dönüş işte. Belki de o çizginin ötesi çok bilinmez olduğundan belki zayıf yanlarımızdan belki sevgiden aşktan belki korkudan….
Olayları tetikleyenler bu hafta aynı şekilde yeniden yaşanıyor. Hiç bir fark yok. Tek fark geçen sefer her şeyi unutup silbaştan yapan kadın olarak daha da çaresiz hissetmem kendimi. Bir kez unuttum bir kez vazgeçtim savunmaktan doğru bildiğimi. Şimdi aptal aptal izlemekten başka çare yok. Ya da var ama daha önce cesaret edemediysen şimdi edebilirmisin. Zor…..
Hayat zorla öğretirmi cesur olmayı yada cesaret acı veriyorsa bazen adalet yerini bulmuyor diye gözyaşı dökmek çare olmuyorsa geri dönüp taaaa en baştan alabilirmisin yaşamı. Yaşamı baştan almak diye bir şey yok. Yeniden çizemiyorsun resmi. Çizdiklerin sonsuza kadar o resmin bir parçası. Çektiğin acılar resmin karanlığı öğrendiklerin aydınlığı olacak. Ama her şey aynı kalacak. Sen onlarla onların yanında önünde üstünde yaşamayı öğreneceksin……….
Şimdi iki seçenek var. Birini seç demem gereken. Her ikisi de zor. Biri denenmiş daha önce diğeri ilk defa eklenecek tuale. Ikiside acı verecek belliki. Yapacak bir şey yok. Seçimi beklemekten öte….

2006-11-23T10:21:00.000+02:00

Annem ve babam geldiler. Sağolsun annem formundan bişi kaybetmemiş. Hızla başladı kilo aldırma operasyonuna. 1 haftada 1 kilo ile giriştim işe bende ondan geri kalır yanım yok tabi. İyi ki gelmişler. Küçük böcük hasta . 3 gündür okula gitmiyor. Rişel var evde ama yine de onlarında yanında olmaları beni rahatlatıyor. Yine antibiyotik verildi. Hiç hoşlanmıyorum bu antibiyotik olayından ama ne yapalım. İyi olsunda önemli olan bu.

Dün ateşimizi düşüremedik ve oziyle de girdik yine birbirimize tabi. Ozi her hastalıkta doktora gitmeye karşı çıkar. Alalım bir antibiyotik geçer diye. Ben de kendi kendime ilaç vermeye çok korkuyorum. Neyse sonuç olarak oziyi ikna ettim ve doktora gittiler. Aksilik ya daha ilaçlara başlamadan ateş düştü :)

Beni okuyanlar bilir ozinin eleştirileri hiç bitmez. Yeni eleştiri konumuz kılık kıyafet. Her sabah ben çıkıyorum dedikten sonra. Ki bu noktaya gelene kadar elli kadar kıyafet denenmiş. Kimine ayakkabı kimine bluz uydurulamamış çıldırılmış lanet olsun şeklinde bir kılığa karar verilmiş oluyor. Şöyle bir bakıyor ve bu olmamış şeklinde bir yorum ile içimi karartıyor. İşin kötüsü takıntılıyım ya ben. Bence olduysa bile bütün gün kendimi kötü hissediyorum :( bu sabah ilk defa erkenden giyindim ilk defa düşünmeden bu bu bu deyip pek de umursamadan giydim bişiler. Tam çıkıcam, bir süzüverdi beni o kahverengi pantolonun üstüne siyah kazak olmamış dedi. Komik olan şu pantolon yeşil :)

Yine de işler yolunda gidiyor. Son zamanlarda pek bir kötüydü evliliğimizin gidişi. Bir müddet uzak durduk birbirimizden. İlişmedik ne yaparsa yapsın moduna aldık hayatı. Düzeliverdi her şey. Ozi hala çok zor bir adam ama hep böyleydi. Bazen neden sevdim bu adamı diye soruyorum kendime. Bilmiyorum. Gerçekten bilmiyorum. Ama iyiki sevmişim böcüklerim olmasa yaşayamam çünkü. Tabi onsuzda yaşayamam ama o bunu bilmesin :)

Haha komik bir anı var dünden. Dün akşam klasik mutfak sigara sohbetlerinde dedimki. Aşkım seni çok seviyorum ama bir itirafta bulunmalıyım. Hayatımda başka bir erkek var. Hatta birden fazla. Hiç tepki vermedi. Öyle duruyor. Kal geldi adama :) bende sustum tv ye bakıyorum. Bir kaç dakika sonra eeeeee dedi. Patladım tabi ben. Kimbilir o bir kaç dakika neler geçti aklından zavallının. Ha diğerlerimi içerde uyuyorlar aşkım dedim. Sonra da kaçtım tabiiiiii.

Şimdi çalışmam gerek. Ben işime döneyim. Sen de okuma artık bu saçma sapan şeyleri. Sana bunları okuman için mi para veriyor patronun:p

2006-11-13T13:11:00.000+02:00

Eve döndüm evet. Ama eski bloga yazıcam demek istedim. Peki eve dönmek istiyormuyum gerçekten, diye sorulsa evet istiyorum galiba.
Belki tembellik, belki alışkanlık bilmiyorum.
Ama asıl sorun şu. Depresif bir kişilik yapıp var benim. Bu durumuda stres tetikliyor benim anladığım. Yani benim böyle sakin, yumuşak bir hayat yaşamam gerekiyor. Bu kişilik yapısıyla evdeyken bile zordu stressiz bir hayat yaşamak. İşe başlayınca imkansız oldu.
Peki ayrılıyormuyum işten. Hayır. Neden peki?

Çünkü, birincisi iyi bir şirkette çalışıyorum. Uluslararası ve avrupanın en büyüklerinden bu bir. Sonra pişman olmaktan deli gibi korkuyorum bu iki. Bir kez daha hayır ben çalışıyım deme hakkımı kaybedicem bu üç. Ozi beni boğacak böyle bişi yaparsam bu dört.
Peki ne yapıyorum. Sızlanıyorum. Söyleniyorum. Asabileşiyorum. Ağlıyorum. Uykusuz kalıyorum.

Kendimden kendim bile sıkıldım.

dönüş

2006-11-11T02:28:00.000+02:00

ve ezero yuvaya döner:))

üşenmedim tek tek ekledim eski yazıları. birbir geçti gözümün önünden onların yazıldığı günler. ben yine buradayım.

beklerim.

işte böyle

2006-04-12T23:16:00.000+03:00

yazamıyorum ya eskisi gibi, bir suçluluk duygusuyla yaşar oldum. her gün yazayım istiyorum. ama ne yazayım. her gün bir diğerinin aynısı.
sabah 6 da iğrenç saat alarmı çalıyor önce. annem emin ya kalkmıyacağımdan(laf aramızda haklıda:) elimde telefon uyurken evin telefonu çalıyor inatla. küçük böcük uyanmasın diye son sürat uçuyorum salona.
günaydın anne. evet kalktım anne. ezberden çıkıyor ağzımdan sözler. sorduğu yok halbuki annemin bir şey.
sonra bir 10 dakika kadar büyük böcüğü uyandırmaya çalışıyorum. yazık yavru kuşum öyle zor çıkıyor ki yataktan. iki lokma bir şey yiyor ve 6:25 de ayakkabılarımızı giyiyoruz. aşağı iniyoruz. ben saklanıyorum servisteki çocuklar görmesin beni diye. küçük beyin karizmasına zarar gelir alim allah. koşarak servise gidiyor böcük. seni seviyorum diyorum. bendeeee diye bağırıyor kapıdan çıkmadan. her sabah söylüyorum. obsesif yanım var ya benim. ya göremezsem bir daha. onu sevdiğimi söylemeliyim mutlaka. sonra bekliyorum gizlice bakıyorum servisin üstündeki yazıyı okuyorum. çünkü obsesif yanım diyor ki, ya başka bir minübüsse bu bindiği. ya kaçırırlarsa böcüğümü. okuyorum yazıyı rahatlıyorum.
eve çıkıyorum sonra. küçük böcüğün üstünü örtüyorum daha ben odadan çıkmadan bir tekmeyle açıyor üstünü. örtmüyorum tekrar. gülümsüyorum sadece. gidip yatıyorum yatağıma. saati 8:00 e kuruyorum. uyumadan önce içim acıyor. böcüğüm yollarda ben yataktayım. sonra ama ben daha geç yattım diyorum. yinede içim rahatlamıyor. uyuyorum. sinir telefon yine çalıyor. sonra yine çalıyor. sonra yine. 4. - 5. çalışta kalkıyorum. dolabın önünde 5 dakika bakınıyorum. giyecek bir şey bulamıyorum. sinirli sinirli çayı koyuyorum. aptal bir şeyler giyiyorum. sonra 2 ya da 3 kez giydiklerimi değiştiriyorum. küçük böcük kalkıyor sonra. ben seninle gidicem diye tutturuyor. ozi de bende ikna edemiyoruz . 9:20 gibi evden çıkıyoruz. 9:30 da işte olmalıyım oysa. böcüğü bırakıyorum okuluna. bir kaç kez öpüyorum. seni seviyorum diyorum ona da. ya bir daha göremezsem diye. sonra deli gibi sürerek arabayı işe gidiyorum. her gün en az 5 dakika geç giriyorum ofise.
gün içinde oturma odasına uğruyorum. bazen sadece okuyorum. bazen merhaba diyorum. sonra bir farkediyorum ki. yarım saat olmuş merhaba diyeli:) çok yoğun geçiyor ofiste işler. bir de ozi buldu ya işi. aman mahcup etmiyim kocamı diye var gücümle çalışıyorum. öğlen evi arıyorum menekşe gelmiş mi diye. ya gelmezse takıntısı vardı zaten başından beri bu hafta iyice arttı. böcükler kapıda kalacaklar diye korkuyorum. 18:10 da tekrar arıyorum evi herkes geldimi, ne yiyorlar soruyorum. sonra çıkıyorum işten doğru eve.
menekşe günün raporunu veriyor. evine gidiyor sonra. böcüklerle konuşuyoruz biraz. oyun oynuyoruz. yemeğimi yerken annemle babamla konuşuyorum internet üstünden kameradan . 20:30 da böcükleri yatırma çalışmaları başlıyor. son böcük uyuduğunda:) saat 22:00 oluyor genellikle bazen daha da geç. biraz blog okuyorum. ozi geliyor. bir sigara içiyoruz. bir şeyler anlatıyoruz birbirimize. küs değilsek tabii:)) sonra uyuyorum.

veeee her şey yeniden başlıyor................

ne desem boş:(

2006-04-09T22:29:00.000+03:00

geçen hafta yoğun ama güzel bir haftaydı. küs olarak başladığımız haftayı perşembe barışık moda almayı başardık. lakin son zamanlarda bir dargın bir barışık şarkısı eşliğinde yaşadığımız evliliğimiz bu şekilde ne kadar gider bilemiyeceğim:(

cuma gecesi ofisteki bir arkadaşın evine davetliydik. yıllardır ilk kez bu sayıdaki bekar ve genç insanla bir arada oldum. ozi yine işi çıktığı için gelmedi.

menekşe cuma gecesi bizde kaldı çocuklarla. cumartesi sabahı da bombayı patlatıp gitti. artık çalışmak istemiyormuş hanımefendi. neden. evi çok uzak. peki biz bunu konuşmadık mı daha önce. konuştuk. sen beni bunun sorun olmayacağına ikna etmedin mi. evet. peki şimdi ne olacak.

ya şu hayat denilen şeyde her şeyin yolunda gittiği bir dönem yok mu kardeşim.

valla bak geliyorlar bana yani. üstelik hem soldan hem sağdan. iş buldum. bakıcı buldum. işi öğrendim. kocayla barıştım. eveeet sıradaki şeklinde ardarda geliyor bunlar yahuu......

hepsi bu kadar mı... olurmu heç. daha olmamı başlamışken ekleneceğleğ tabeeee...

bir de üstüne haberi duyan anne fanalaşır. baba dellenir. zira yol görünmüştür istanbula doğru... bir de babayla ve arabulmaya çalışan anneyle kapışılır. üstüne başlarım lan yeter düşünmeyeceğim ve ailemle güzel bir gün geçireceğim diye evden çıkılır. ilk defa evden çıkarken kavga çıkmaz şaşkına dönülür. saadet uzun sürmez. kısa zamanda çocuklarla papaz olunur krizler yaşanarak eve dönülür. kavga ve bağrış çığrış evde de sürer. cezalar verilir. vicdan azabı yakaya yapışır. bütün gece sağa sola dönülür, uyanamaz. sabaha karşı uyunur. sabah kafana balyoz yemiş gibi bir ağrıyla kalkılır. tüm pazar o kanapeden bu kanapeye geçilerek geçirilir....

şimdi şu an nasılım.... nerdesin firuze filminin bir sahnesinde cem özer çok güzel tanımlar benim durmumu "sııçççtııııııııkk":((

ÜZGÜNÜM SU:P

2006-03-30T22:51:00.000+03:00

oylama bitti. ancak ben sadece tıtle'ı değiştirmeye karar verdim. yeni bir blog açmak istemiyorum. sevgili su sana 48 değil 148 saat verdim ama şimali geçemedin şekerim:)

hayat tam bir jet hızıyla geçiyor. bünyem henüz ayak uyduramadı bu tempoya ne güzel yan gelip yatıyorduk neler oluyor şeklinde çırpınsada ben hayatımdan memnunum. çok şükür yardımcı teyzemizle de her şey yolunda gidiyor. ozi ise dün ilk sınavdan zayıf not aldı. verdiği sözler yalan oldu:(

dün akşam oziyi aradım 6 gibi. ben geçikicem sen kaçta evde olursun dedim 7 dedi. ben 7:45 de eve geldim ozi 9 da eve geldi. ne beni ne evi aramadı. yahu insan hiç değilse evdeki kadını arar bir durum bildirir. ama kızamadım bile. o kadar başım ağrıyordu ki uyuyup kalmışım. kurtardı yine paçayı.

aaa ne yazıcağımı bilemedim. evdeyken daha mı heyecanlı bir hayatım varmış ne.

yok valla hepsi bu. yazarım yine ne zaman bilmem. herkesi okuyorum. her şeyden haberim var. ama yazacak bir şey bulamıyorum. e bulunca yazarım artık:)

işte geldiiiiiiiimm:)

2006-03-21T23:41:00.000+02:00

işte geldim burdayım:)
işe dönmek güzel. ama tüm dünyamız değişti. düzenimizi yeniden kurmakla uğraşıyoruz. zor günler geçiriyoruz. ama sabah giyinip evden çıkmak çok güzelmiş. hatırladım:)
bütün günü pijamayla aylak aylak geçirmekten çok sıkılmışım. yeni olduğum için ofistede çok işim var. bu haftaya kadar evdede çok yoğun çalışıyordum. dün yeni yardımcı teyzemiz başladı işe. artık eve gelince dinlenme zamanı oluyor çok şükür. böcükler yeni teyzemize çok çabuk alıştı. o kadar çok sevdiler ki. annem bu kadın okuyup üfledimi çocukları nedir deyip geziyor evde. ama kendinden haberi yok. çünkü o da acayip sevdi ve kaptırdı kendini. valla okuyup üflüyor olabilirmi ki:p tabi her zamanki gibi yine normal birisine rastlayamadım. kadın nasıl titiz anlatamam iki gündür evi dip köşe temizleyip duruyor. sürekli temizliği yapan kadınlara söyleniyor. safım benim bilmiyor ki öyle bir kadın yok. o pasaklı temizlikçi bizzat benim. o söylendikçe annemle birbirimize bakıp sırıtıyoruz:) neyse evim bu gidişle tertemiz olacak. tarihinde böyle temizlik görmedi garip...
gelelim yarışmamıza ben iki ismi çok beğendim. birisi su gibinin önerisi supersonicezero, diğeri şimalin önerisi rahatbatmisbilememisim. şimdiiiii sizden isteğim bu iki isimden birini seçin bakalım. size 48 saat süre:)
heheheeh çok heyecanlı yaaa.

son durum kaos

2006-03-08T23:45:00.000+02:00

ya yazmaktan çok sıkılmıştım. zorlanıyordum pc başına oturmaya. daha çok okur olmuştum son zamanlar. fakat şimdi nasıl özledim yazmayı. okuyamıyorumda bir kaç gündür. akşam eve gelince bir iki bloga bakacak kadar vaktim oluyor sadece. aaaaa bir dakika neden böyle bir durum var onu yazmadım. ben iş hayatına geri döndüm. artık işsiz değilim:) yalnız bu seferde çok işim var. evdeki organizasyonu tamamlayamadığım için de bir kaos yaşıyoruz. saolsun babacım koştu geldi. böcükleri okul dönüşü karşılıyor. ama hızla bir düzen kurmak zorundayız. bu arada blogada yeni bir isim bulmak lazım artık. önerilerinizi bekliyorum. daha sonra seçilecek ismi öneren okuyucuya bir de sürprizim olacak:)

olmaz olamaz olabilemez:(

2006-03-03T16:38:00.000+02:00

bu sabah oturma odasında konuştuk. sonra işim çıktı gelicem dedi. bende kalktım kendi işlerimi yaptım. geldim onun sayfasını tıkladım. yoktu:(
şoktayım....
sucukum biliyorum her zaman oradasın, ulaşabilirim sana ama ben şimdi sabah pc yi açar açmaz kimin sayfasını tıklayacağım. gel sen biraz dinlen sonra geri dön bırakma bizi. öksüz gibi oldum yaaa:(

ah şu annelik

2006-02-27T14:21:00.000+02:00

hani şu çocuk sevdalısı kadınlar vardır ya, küçüklükten başlayarak her zaman anne olmak isteyen, içgüdüsel olarak anaç yaradılışa sahip. ben onlardanım. evlilik, aşk filan değil ben hep anne olmak istedim kendimi bildim bileli. kuzenlerim vardı benden çok küçük, gönüllü bakıcı oldum onlara hep. özlerdim, hafta sonlarını iple çekerdim onlara bakmak, onlarla oynamak için.
hatta bir itiraf ben kocamla sadece anne olmak için evlendim. onu çok sevdim ama asıl amacım anne olmaktı. hatta okulu bitirmeyi bile beklemedim. ilk bir kaç ayda karalar bağladım bebeğim olmayacak diye. hamile olduğumu öğrendiğim zamanki duygularımı anlatamam. sonra ki günlerde şafak sayar gibi gün saydım. doğum ve hamilelikle igili tüm kitapları hatmettim. onu doğumhanede ilk gördüğüm an, mutluluktan ağlanırmış, öğrendim. dün gibi kulağımda doktorun sözleri "saat 24:30 tüysüz bembeyaz bir oğlun oldu."
çok ama çok iyi bir anne olmak için deli gibi uğraş verdim. her anımı her dakikamı ona, onun ihtiyaçlarına adadım sonra. zehir gibi bir zekaya sahipti bebeğim. ama ben yinede her gelişimi endişeyle bekledim. gülmedi, konuşmadı, yürümedi endişeleri ile kendi kendimi yedim.
tüm bunları neden anlattım....
bebeğimi ne çok sevdiğimi anlatmak istedim. çünkü son zamanlarda beni çok endişelendiriyor. bazen onu sevmediğimi söylüyor. bazen onu anlamadığımı. bazen hayat çok anlamsız ben yaşamak istemiyorum diyor. 10 yaşında daha benim bir tanem ama çok yetişkin sıkıntıları yaşıyor. hayatı sorguluyor, toplumu eleştiriyor... ama en çok beni üzen 10 yaşında bir çocuk gibi neşeli mutlu olamıyor. içindeki öfkeye anlam veremiyorum. elimden geldiğince onu şımartmadan mutlu etmeye çalışıyorum. ama nafile. bebeğim mutlu değil ve ben kahroluyorum.
işte annelik böyle, hep üzüntü endişe ve nerede hata yapıyorum diyerek sürdürülen bir şey...
ah be bebeğim keşke sıradan bir çocuk olup sıradan küçük şeylerle mutlu olabilsen. çünkü her nasıl olursa olsun tek isteğim mutlu bir insan olabilmen.

:(

2006-02-26T12:20:00.000+02:00

bu gün hürriyet gazetesinde ahmet altan'ın yazısını okuyunca bir anne, bir insan olarak çok etkilendim. aynı gazetede bu gün aynı olayla ilgili şermin terzi'nin de bir haberi var.
ahmet altan'ın yazısından bir bölüm aktarıyorum sizlere.....

"Bu toplum, çocuklarını sahiplenmez mi?
Biz kötü kalpli üvey annelerden, cadılardan, kırmızı şapkalı kızı yiyen kurtlardan ibaret bir kalabalık mıyız, "beyaz atlı bir prens" olamaz, çocukları kurtaramaz mıyız?O vatan sevgisi, din sevgisi, ulus sevgisi gibi büyük ve ulu sevgiler küçük bir çocuk söz konusu olduğunda birden soğuyup kuruyorsa, o iri sevgilerden birkaç damla bile bir çocuğun üstüne serpilmiyorsa, o sevgilerin gerçekliğine inanılabilir mi?Çocuğunu sevmeyen, çocuğunu korumayan bir toplumun bütün sevgileri sahtedir bence. Öfkesi olmayan toplumun sevgisi de olmaz.İlk kez bir buçuk yıl kadar önce okuduğum bu haberle ilgili yazdığım yazıdan dolayı ben "hakaretten" mahkum oldum. Şimdi gene yazıyorum.Bu davada bir daha mahkum olmaktan, dokuz yaşındaki bir çocuğa sahip çıkmaya çalışmaktan dolayı ödeyeceğim bedelden kaçmam.Siz kaçar mısınız?Mahkum olmaktan korkar mısınız bir çocuk için?Yeryüzünde, çocuklarını korumaya çalışan bir toplumu mahkum edebilecek bir mahkeme yoktur.Hem bir şey söyleyeyim mi size, mahkum olmaktan daha kötü şeyler var hayatta.Çocukların ırzına geçildiğine dair iddiaların bulunduğu bir ülkede, "Bir çocuğun ırzına geçildiği söylendi ama ben korkup sustum" demenin utancı mahkum olmaktan daha kötü.Ben o utancı taşımaktansa mahkum olmayı tercih ederim.Siz neyi tercih edersiniz?O çocuk 11 yaşında şimdi.Adını daha şimdiden kaybetti.Bir karanlığın içinde boynu bükük oturuyor.Ona sahip çıkmaz mısınız gerçekten?Bırakır mısınız onu koyu kederin içinde bir başına?İsimsiz, sahipsiz... "

olaylar inanılır gibi değil gerçekten. o küçük çocuğun yaşadıklarını şöyle bir canlandırmaya çalışın kafanızda. ama bir yetişkin gibi değil, bir çocuğun gözü olsun gözleriniz, bir çocuk yüreği olsun yüreğiniz. yaşadıklarını nasıl anlamlandırdı sizce.... ama ahmet altan'ın da dediği gibi burada en acı olan, hikayede kurt rolünü üstlenmiş yetişkinler değilmi?....

çok olmuş yazmayalı

2006-02-22T22:28:00.000+02:00

en son cuma günü salak olduğuma kanaat getirmişim. sonrada yazmamışım. neler oldu neler....
cuma akşamı ozi erken geldi yine, evet inanılır gibi değil biliyorum. ben dizilerimi izlemeye devam ettim. mutfakta bir şeyler yaptı. düdüklünün sesini duyunca anladımki yine işkembe pişiriyor. ıyyy nefret şey iğrenç kokuyor. elimden geldiğince gitmedim mutfağa çünkü midem bulanıyor kokusundan. ama tabii malum nikotin ihtiyacı sebebiyle arada bir gitmek zorundayım. bir reklam arasında hızlı hızlı sigara içmek üzere girdim mutfağa. oturmuş masaya rakı içiyor ozi beyimiz lakin masada bir kadeh de kırmızı şarap var. önce bir anlam veremedim. sonradan anlaşıldı ki meğer benim için koymuş şarabı. ama benim haberim yok tabii. hatunun akıllısını sever ozi anlasın demiş kendi kendine:)
neyse biraz sitem, biraz gözyaşı, biraz kıkırdama barıştık yine. yine diyorum çünkü bu küsmeler sık yaşanır oldu. ozinin 40 yaş bunalımı mı desem, benim işsizlik bunalımım mı desem....
sonuç biz barıştık:) gıcıktır, inattır, bencildir, tembeldir ama benim ozimdir işte.... hem söverim hem severim....

salağım ben işte SALAK:(

2006-02-17T14:51:00.000+02:00

yay gibi gerilmiş bir kadın gördünüz mü hiç? görmeyin, hiç tavsiye etmem.
dün akşam büyük böcük yine sinirli geldi okuldan. iki haberim var biri iyi biri kötü dedi. iyi haber hazırladığı yazı, okul gazetesinde çıkmış. kötü haber okulu bırakmaya karar vermiş. sebep her gün sınıftaki bir kaç sıpadan dayak yemekten sıkılmış. ne yaptıysam bu çocuklar arasındaki şiddeti anlatamadım ben okuldakilere. sonuç olarak yapılacak tek şey kaldı bana. sende onları döv çocuğum diyorum şimdi. hatta işi abarttık ozi en çok nasıl canlarını yakabilir onu falan öğretmeye başladı. anladım ki, barışcıl, iyi niyetli, şiddetten uzak duran çocuklar yetiştirmekle çocuklarımıza yazık ediyoruz. valla ben şaşırdım ne yapacağımı. sıpaların anneleriyle tekrar konuşacağım bu gün. umarım sinirlerime hakim olabilirim.
küçük böcük bu sabah hepimizden önce uyandı. 5 de dikildi tepeme uzun uzun ağladı sabahın köründe. neymiş abisiyle kahvaltı yapacakmış. günün o saatinde abisinin normal bir çocuk değil bir canavara dönüştüğünü bilmiyor tabii. neyse ben yine sabah kanepede uyudum. k. böcük tv izledi. her yanım tutulmuş tabii. üstelikde dün gece tam yatacakken ekmek kalmadığını farkettim ve ekmek pişirdim. saat ikiydi uyuduğumda. hayat aslında bir eziyet galiba bizden saklıyorlar.
küçük böcüğü okula bırakmak için çıkarken oziyle konuştuklarını duydum. arabasız gelmiş garibim. onun için bırakamam seni bu gün diyordu böcüğe. çıkarken kapıyı kilitle dönmiycem dedim oziye. ne tarafa gidiyorsun diye sordu. söyledim. seni bırakıyım filan demedim ama. çıktım böcüğü bıraktıktan sonra içim el vermedi geri döndüm evin önüne. aradım. gel bırakıyım seni nereye gideceksen dedim. yok sen git ben hallederim dedi. yani kısaca salağım ben. yufka yürekli bir SALAK işte:(
yahu bir insan nasıl bu kadar inat olabilir. anlayan beri gelsin. benim görmediğim bir şeyler mi var bu işin içinde. adam benden bıktı bahane mi arıyor?
ne yapmalı ne yapmalı..... gittim saçımı boyattım koyu kahveye. birazda kat yaptırdım. ee ne olacak morali bozulan bir kadın ya saçını değiştirir, ya da alışverişe çıkar. işe yaradı mı hayır. halen yay gibi gerilmiş bir SALAK olarak buradayım. LA HAVLE.....

oooooof of

2006-02-16T16:27:00.000+02:00

geçen hafta karlı bir sabah yine. ben uyuyorum. ozi kalktı camdan baktı. of çok karlı hava, ben senin arabayı alıyım dedi. tamam canım dedim. uyumaya devam ettim. kalktım sonra kahvaltı filan. baktım aaa hava güneşli. pek sıkılmışım o gün. dışarımı çıksam. aaa arabam yok. ozinin arabasının anahtarı yok. tıkıldım kaldım eve. böcüğüde okula götüremedim. annem böcükler bütün gün evde vakit geçirmeye çalıştık. boş ver dedim kendi kendime. bir gün daha evde olsan ne olur.
akşam ozi geldi. böcükler yemek yememişti daha. aaa erken geldin dedim kapıda. güldük. yemek koydum sonra böcükleri de zorla oturttum sofraya babalarıyla beraber yemek yesinler diye. ozinin yemeğini verirken sarıldım boynuna. amanda bu gün çok kar yağmış dedim. iyikide almış kocacım benim arabayı. maksat şamata olsun. çok bozuldu beyefendi. bir surat, şurda yemek yemeye çalışıyorum dedi bana. kırıldım bende konuşmadım o akşam. amaaa aradan bir kaç gün geçti. baktım ozi benle hala küs. yanına gittim sabah, kahvaltı yapıyordu. küsmü kalıcaz dedim. evet başımı dinlemek istiyorum dedi. e ne diyim hiç bir şey demedim tabii.
10 gün oldu küsüz hala. başını dinliyor ozi bey. multifonksiyonel süper sessiz android robot ev kadını kırması aletimizin ses kartını çıkardık. böyle daha konforlu oldu. hiiiç gürültü yapma olasılığı yok şimdi.....

kızlar buluştu

2006-02-13T14:23:00.000+02:00

daha öncede yazmıştım. blog kızları toplantısı bende yapılacak diye acaip bir heyecan içindeydim geçen hafta ben. hatta biraz abarttım diyebilirim. yeni tabak çanak alacam diye tutturup. bütün bir hafta terazinin o iğrenç kararsızlığı ile o alışveriş merkezi senin bu merkez benim gezdim durdum. cumartesi günü akşam saat 7 de elimde tabak çanak eve geldiğimde ben bile güldüm halime. ama olsun. yeni arkadaşlara yeni bir masa kurmak çok hoş bir duyguydu.
pazar günü annemle kısırı yaptık. bende lahana ekşilemesi yaptım. kısırın yanında çok güzel oluyor laf aramızda:) huysuz mesaj attı sonra hastaymış şekercim gelemiycem dedi. çok üzüldüm. 1o gibi elimde elektrikli süpürge daldım yatak odasına. ağır taciz altında ozi uyanmak zorunda kaldı. önce onu postaladım evden:p sonra 12 gibi kardeşim gelip böcüklerle annemi aldı. bekledim başlamaya. ay zaman geçmek bilmedi. 1 e doğru prugna geldi. ben crystal sandım onu epeyce sonra anladım ki diil:) oturup sohbet ettik gaz odasında kızlar gelene kadar. sonra birer ikişer geldiler. mamalarımızı yedik. fotoğraflar çektik. çok güldük. fakat hain kar bir bastırdı göz gözü görmüyor. dolayısıyla hızla dağıldı kızlar. bunu saymam bak herkes erken gitti. yazın şöyle uzun günlerinde yine gelsinler uzun uzun sohbet edelim.
prugna ile crystal yeniydi ama onlarda daha önceki toplantılarda olduğu gibi kaynaşıverdi. ben çok şaşırıyorum bu duruma yaa. iyi ki yazmaya başlamışım iyi ki bu toplantıları yapıyoruz. hepinizi çok seviyorum ya ben.
sonra herkes gitti bende acilen kar altında böcüklerle annemi almaya gittim. bütün akşam anneme kızları anlattım. o da çok mutlu oldu bir sürü arkadaşım oldu diye. ama bunlar o bildiğiniz arkadaşlardan diil ya. çok daha yakın. valla:)

ordan burdan saçma sapan

2006-02-08T22:21:00.000+02:00

amaaaan yazacak hiç bişi yok bir sürü şey var. ama aynı şeyleri temcit pilavı gibi dön dön yaz. ne olacak yani yazdıkça ne değişecek. takmaaaa koy şurdan neşeli bişiler diycem ama böcükler uyuyor:)) böyle bir nemrutluk geldi üstüme son günler. ne gülesim var ne ağlayasım. hatta mümkünse kimse gülüp ağlamasın öyle yunan heykelleri gibi takınsınlar en fiyakalı bakışlarını hiiiç kıpırdamasınlar. etki istemiyorum tepki gösterecek mecalim yok.
koca bir hafta geçmiş son yazdığımdan bu yana. ay bu kadar mı boş ve anlamsız bir hafta olur yarebbim. pazartesi tam sevinmiştik okullar açıldı hayatımız bi düzene girecek diye. kar kardeş saolsun. bol rehavetli tatil günlerimize döndürüverdi bir günde bizi. gece otur geç saat yat, sabah geç kalk öğle yemeği saatinde kahvaltı, ikindi de öğle yemeği, uyku saatinde akşam yemeği. aynen babanemin dediği gibi bereketi de olmuyo günün.
hoş bereketi olsa ne yapican hiiiç laf işte.
ozi bu aralar çok yoğun çalışıyor. şimdi soran gözlerle bakan vardır aranızda ne zaman çalışmıyor diye:) aman işte her zamanki gibi anlayın artık. 11 senedir aynı tempo. bir diz üstü edindi kendine sonunda. göya gece ofiste kalmıycak evde yapıcak işlerini. ne oldu. şimdi o mutfakta ben salonda ayrı ayrı pc başındayız. göya ozi evde. neyse allahtan mutfakta olduğu için sürekli içecek servisi beklemiyo. hallediyo kendisi. ama bu arada sürekli de yiyor. allah sonunu hayretsin:)
pazar günü blog kızları toplantısı var. bu sefer ev sahibi benim. ay bende bir heyecan sormayın. sanki ilk defa misafirim geliyor. görücüye çıkıcak gelin kız gibiyim. aslında bu duyguyu da bilmem ya, ben hiç görücüye çıkmadım çünkü. neyse böcük organizasyonu tamam. ozi zaten çalışıyor o gün. bende kızlarla güzeeel bir gün geçiricem işallah.
haaa bir de. bu gün taaaaaa martta yenibirden başvurduğum bir firmadan aradılar. ben o zaman işi bile bırakmamıştım. giderim dedim önce. ama hiç gidesim yok. firmayı da pek tutmadım satışta da hiç gözüm yok valla. neden cv yollamışım ki ben bu ilana allah allah. offf yatarım sabah sabah gidemem valla. ne yatması yaaa sabah 05:30 da kalkılıcak . doğru ya böcük okula gidicek.
hadi hadi geç olmuş. yatıyım ben artık. görüşürüz günlükcüüüüm.

multi fonksiyonel süper sessiz

2006-01-30T17:14:00.000+02:00

oturdum düşündüm kocacımcım nasıl bir kadın istiyor diye:p
nanemollayız bu ara biraz. valla sıkıldım artık asık suratından bu kocanın ben yaaa:(
evet reçeteyi veriyorum.
süper sessiz, çamaşır yıkar, ütü yapar, ev temizler, toz düşmanı, çocuk bakar, hatta doğurur, çok az yakıt tüketir, lakin zayıf kalarak göze hitab etmesi gerekmektedir, mümkün olduğunca bozulmaz, bakım gerektirmez, yemek pişirir, hamarattır, yemekleri beğenilmediğinde yorum yapmaz, arıza çıkarmaz, yer kaplamaz, asla oturmak istediğiniz yeri işgal etmez, üşümez, yorgan istemez, bol okur, dizi izlemez zira akla hitab etmesi gerekmektedir, sessiz çalışır, gürültü istemediğinizde kurarsınız siz evde yokken konuşur, her işe yarar, yaramasını istemediğinizde bir rafa kaldırırsınız itirazsız bekler......
multi fonksiyonel süper sessiz android robot evkadını kırması.....
şimdi çok ucuz.....
bilmemne karta 24 ay taksitleeee......

iyi ki doğdun meleğim

2006-01-28T12:39:00.000+02:00

27 ocak 2001

hayatıma girdiğin o gün

benim sevgi meleğim oldun.

seni çoooook

seviyorum küçük böcüğüm...

özledim can dost seni

2006-01-21T13:16:00.001+02:00

marmarise benziyor burası.
deniz gri gök gri ama.
bir şeyler dikmişler sahile. kabakmış. bir iki santim boyları.
kalabalık bir yerdeyim. kalabalığın içinden biri yaklaşıyor mahçup bakışlarla.
"sen nerden çıktın" diyorum.
" özür dilerim yalan söyledim size" diyor.
tokatlıyorum güzel yüzünü.
"nasıl yaparsın. yıkıldık sen öldüğünde" diyorum.
geçiyor sonra. seviyorum. öpüyorum güzel yüzünü.
üç erkek çocuk var. üçüde çok güzel tombiş tombiş. füssün oğullarıymış. yüzünü okşuyorum en küçüğünün.
balkondayız füssle sonra. denize bakıyoruz.
"aaa füsss kabaklar büyümüş" diyorum. tek bir dal ve kocaman insan boyunda yapraklar olmuş hepsi.

telefonum çalıyor. ozi arayan . geldinmi diyorum. kapıyı açıp bir öpücük veriyorum oziye. çalıştı bütün gece. yatağıma dönüyorum. birden rüyam geliyor aklıma. hıçkırarak ağlamaya başlıyorum. çok özlemişim seni füss. 9 yıl oldu sen o aptal kazada gideli. üniversite yıllarının o üç sıkı dostundan birini alan o aptal kaza. hiç söz dinlemezdin. hepimiz gitme dedik sana. sanki biliyorduk geri dönmeyeceğini.
çok özledik seni füsss. biliyormusun bir oğlum daha oldu. anne olamıycam diye korkarken kızardın bana. haklıymışsın bak füss. bir tane daha oldu. banuşun bir kızı var bana şeyşem diyor. görsen yerdin füss.
nerdesin füss. görüyormusun bizi. 9 yıldır ilk kez gördüm seni dün gece. yaralarım açıldı tekrar. oysa gözyaşlarım dineli yıllar olmuştu. hala her vapura binişimde senin için bir sigara içiyorum boğaza karşı. görüyormusun füss. şıllık istanbul hala çok güzel füsss.
çok özledim seni can dost......

abur cubur

2006-01-19T20:02:00.000+02:00

tozbezi tarafından sobelendikten sonra bir türlü yazamadım. aslında listeleri okurkende abur cubur alışkanlığımın pek olmadığını farkettim ve mutlu oldum. vay vay vay neler yiyor millet. heyyy oradakiler kendinize gelin yaw. valla kıskandığımdan değil sonra siz üzülüyorsunuz vay kilom çok diye. küçük böcük doğduktan sonra epey sıkı bir diyet yaptım ben. bu arada da abur cubur alışkanlığımı yitirmişim. darısı herkesin başına. buna rağmen

moralim bozuk olduğunda bende nutella kaşıklarım malesef.
bademli magnuma hayır diyebilmek için verdiğim savaşı anlatamam.
snickers denen o hain çikolatadan uzak durabilmek için bir ara markete at gözlüğü ile gitmeyi bile düşündün.
bira ve yer fıstığı hele de bir de iyi bir film varsa üfff.
sinemaya gidilip de pop corn yenmezmi. (bu yüzden diyet yaparken sinemaya gitmedim valla. şöyle bol yağlı ve tuzlu.)
litrelerce kola. ama coca cola olacak. artık (çok zararlı biliyorum ama) diet coca cola içiyorum. bir litreyi geçmemeye çalışıyorum. kışın oluyor ama yazın iki litreye ulaştığı oluyor.

hatırladıklarım bunlar ama hatırlamasam ve düşünmeyi bıraksam daha iyi olacak. neredeyse ağlıyacağım. lakin bu bayram tatili sırasında ipin ucu kaçtı. bünyeyi alıştırmamak lazım. hazır unutmuşken.

hoşçakal

2006-01-18T11:54:00.000+02:00

cumartesi günü ankara'da kahvaltıdan sonra yola çıkıyoruz deyip ayrıldık kayın ailenin evinden. arabaya binince ozi sururi amcaya gidiyormuyuz dedi. artık gitmeliyiz çok ihmal ettik dedim. ozi de evet çok hastaymış görmeden dönmeyelim dedi.
sururi amcamızı ankaradaki ofisten tanıyoruz. aynı binada yaşıyordu. sık sık ofise uğrar oziyle sohbet eder, halen notlarını eski türkçeyle yazan bir kuşaktan olmasına rağmen bilgisayarlara inanılmaz bir ilgi duyardı. 1917 doğumlu emekli bir avukat. tanıdığım en entellektüel ve en kibar insanlardan. oziyi bir başka sever oğlu gibi görür ( ki kendi oğlu ve kızlarıda var) onun ya da benim her başarımızla yada sevincimizle gurur duyar mutlu olurdu.
hani o farklı bir ışığı olan söyleyecek sözü tükenmeyen çok yaşamış çok sindirmiş nadir insanlardan.
istanbula taşındıktan sonra hiç bırakmadı bizi sık sık telefon eder halimizi hatırımızı sorar inceden beni ihmal etmeyin sizi çok seviyorum şakaları yapardı. büyük böcüğün başarılarını dinlemekten keyif alırdı. bir kaç ay önce beni arayıp böcüğü sordu bir gün. sonrada vasiyetimdir madem o okulda okuyor hariciyeci yapın onu dedi. işallah bende gurur duyarım böyle bir şeyle dedim. gülüştük şakalaştık.
arabadan telefon etti ozi. uyuyormuş. bakıcı ismimizi not ederken duydu ve çok hasta olmasına rağmen bizi sevinçle konuk etti. büyük böcüğe baktı baktı ve "ozi londra büyük elçisini tanıştırıyım " dedi. sonra yine cumhuriyetin ilk yıllarında sabiha gökçen le planör uçuşu anısını anlattı. ozi yine şaka yaptı "ilk aşk diye" yine çok güldük. kısa bir sohbetten sonra fazla yormamak için ayrıldık.
oradan çıkınca bütün yol sururi amcayı konuştuk. böyle dolu bir insan için 3 yıl boyunca bir odada hasta yatmak çok acı verici olmalı dedik. bir kez daha aptallar mutlu yaşar dedik. bir kez daha kimseye uzun değil sağlıklı ömür dileyelim dedik.
dün ozi aradı "sana kötü bir haberim var" dedi. sururi amca pazar günü vefat etmiş. evet cumhuriyetin bir yıldızı daha kaydı. iyi ki tanıdım seni sururi amca. iyi ki vardın ve iyi ki artık acı çekmiyorsun. hoşçakal.

tatil bitti

2006-01-15T18:16:00.000+02:00

ozi işlerini bir türlü bitiremedi. 3 gün boyunca hazır valizlerle bekledikten sonra pazar günü sonunda yola çıktık. hani şu büyük kazanın olduğu gün. biz geçtikten çok kısa süre sonra zincirleme bir kaza olmuş izmit yakınında. hayat küçük tesadüflere bağlı. birazcık daha kahvaltı tembelliği yapmadık ve hayattayız işte.
11 saatlik bir yolculuktan sonra baba ocağına vardık. çok yedik çok yedik ve çok yedik. sonuç 2 kilo fazlayla geri döndüm:( şimdi o iki kilo için günlerce aç kalmam gerekecek. ama değdimi evet.
bir kaç sene önce yine mersinde bir bayram tatilinde oziyle gittiğimiz balıkçıya gittik bu tatilde. narlıkuyu diye küçük bir köy. şu meşhur üç güzeller mozaiğinin olduğu yer. yazın daha bir güzeldir bu koy. akdenizin boğucu sıcağında koyda yüzerken her kulaçda yeni bir su sıcaklığı kucaklar insanı. çünkü tatlı su kaynakları buzzz gibi fokurdar denizin dibinde. koyun içinde yarısı denizin üzerinde olan bir çok balık restoranı vardır. benim favorim kerim'in yeri. koyun tam ortasında burası ve deniz dalgalı olduğunda camlara vurur dalgalar. odun sobasının yanında yer bulduğunda balığın ve mezelerin tadını daha bir çıkarırsın. buradaki en ilginç yiyecek deniz koruğu turşusu. kıyıdaki kayalarda yetişen bir çeşit yosun aslında. rakıya ve balığa çok yakışıyor. balığın lezzetini söylemeye gerek bile duymuyorum. yolunuz düşerse görebileceğiniz en güzel mozaik ve tadabileceğiniz en lezzetli balık için uğrayın derim.
bir başka gün hayalini kurarak gittiğim yemeği yaptı anneannem. analı kızlı. tarifini mutlaka vericem buradan. zahmetli ama leziz bir yemek.
dönüşte bir gece ankarada kaldık. kayın annelerde. hoş pek görüşemedik. böcükleri uyutup arkadaşlarımızla buluştuk. sabah da kahvaltıdan sonra hemen çıktık. bir kaç ziyaret ve yeniden yol. akşam sıcacık evimizdeydik diyemiyorum. çünkü ozi kombiyi kapattığı için 11 derece de buzzz gibi evimize girdik. halen de ısıtabilmiş değiliz. normal şartlarda 25 derecede sabit olan salon halen 20 gösteriyo. yine de insanın evi gibisi yok. mersinde organize işleri izlerken istanbula bakıp bakıp memleketimde olmama rağmen kendimi gurbette hissettim:)

hala yorgunum

2006-01-05T14:31:00.000+02:00

pazartesi gününden bu yana büyük böcükle ilgili bir sürü sorunla boğuşuyoruz. pazar günü akşam ürün dosyasını kaybettiği için ağlayarak uyudu. karne notum 4 e düşecek diye çok üzüldü. okulda iyice ara öğretmeninden de yardım iste dedim.pazartesi meyl geldi kahveye. kahve öğlen gibi bira ve cipse döndü. tam çakır olmuştuk ki zırr telefon. böcüğün sesini duyunca yüreğime inecekti. ilk defa arıyor beni okuldan. bir şey geldi başına sandım.

anne 13:35 e kadar gelirsen dosyayı arayabiliriz deyip kapadı telefonu.

ne demek istedi anlamadım. okulu arayıp öğretmenine anlattım durumu.

sorun diil ben hallederim deyince rahatladım.

bitmedi. ertesi gün sabah zırr telefon.

ben..... okulundan arıyorum. böcüğün annesi ile mi görüşüyorum.
evet(tansiyon 3 o anda).
fransızca öğretmenimiz mösyö..... sizle konuşmak istiyor. ajandaya not yazmış.
ben görmedim ajandayı (unutulmuş okulda:)).

dün sabah okulda randevum vardı. ozi beraber geçelim karşıya ne gerek var iki araba dedi. aslında derdi benim yeni arabayı kullanmak:) olur dedim. beni okula bıraktı. meğer bizim böcük neler yapmış neler. notlar iyi ama davranışlar ve sorumluluklar ıı ıııh. konuştuk öğretmenimizle. tabi türkçe anlaşmak zor oldu. bizim böcük üstünde mont, ayakları altında toplanmış, defter kitap sırada değil vaziyette giriyormuş derslere. hiç çalışmıyor dedi öğretmen. biliyorum tarihinde çalıştığı görülmedi ki. ne öğrendiyse sınıfta o. hiç kötü notta da görmedik henüz. tabii böcük şokta tek önemli olanın not olduğunu sanıyordu bu güne kadar. şimdi ne ceza alacak onu merak ediyor. televizyon cezası olmasında razı hepsine:))

okuldan çıkıp cevahire gittim. saat 11 gibi cevahirdeydim. geldim, geliyorum şimdi bitiyor şeklinde bütün gün oyaladı beni ozi. salak ben, sanki bilmiyorum bu adamın yaptığı işin saatinin tutmadığını. rezil oldu bütün günüm. o kadar yorulmuşum ki. aldığım şeyleri bile beğenmedim eve gelince. bir daha gitmem ben oraya. çok büyük, fazla büyük, ayaklarıma kara sular indi valla. o kadar yorgundum ki böcüklere makarna yaptım yemeğe. yasaklamıştım halbuki makarnayı. bayram ettiler tabii. her gün pişirsen yer bunlar makarnayı. ama sebze deme, herkes çil yavrusu gibi dağılıyor. saat 10:30 da gidip yattım. yaşlandım mı nedir. alışveriş yaparken yorulurmu insan.

tabii bütün gece böcükle uğraştım. ne yapacağım ben bu çocukla bilmiyorum. anne karnından beri her zaman sıradışı bir çocuk oldu. ergenlikte geliyor off oof. şimdi gideyim valizleri hazırlayayım. ozi bu gün bitirebilirse işlerini yarın yola çıkıyoruz. önce ankara sonra mersin. 3 haftalık tatilin bir haftasını mersinde geçirecez. geriye iki hafta kalıyor. ya sabır:(

böcüklerin getirdikleri

2006-01-02T23:43:00.000+02:00

gün beni sobeleyeli çok oldu ama ben bir türlü yazamadım. bu seferki oyunumuz şu böcüklerin bize ettikleri. neler mi değişti onlar gelince ohoooo her şey;

tam bir gece kuşuydum eskiden, gündüz de uyurdum. hep hayret ederdim gece 12 de yatanlara. böcüklerden sonra ben de onlardan oldum.
alışveriş yaparken çocuk reyonlarında iki kat daha fazla kalıyorum. bazen kendime bir şeyler almayı unutuyorum.
uzun bir dönem evimizde sehpa, biblo, süs ıvır zıvırı barınamadı. dımdızlak bir salonda yaşadık.
hastalandıklarında ya da üzüldüklerinde dünyam başıma yıkılıyor. ne soytarılık yapacağımı şaşırıyorum.
kitaplığımda düzinelerce pedagoji kitabı var. şiir kitabıymış gibi dönüp dönüp okuyorum.
yatağımızın içinden her gün yeni bir süpriz çıkıyor bazen oyuncak bazen böcük:))
kalbimin ve aklımın bir köşesinde hep iki böcüğümle geziyorum. ne yaparsam yapayım onlar hep oradalar.
bir filmi tümüyle ezberlemiş bile olsak her seferinde aynı heyecanla seyretmeyi öğrendim.
hiç bir şey beklemeden sevginin en saf hali nasıl oluyor artık biliyorum.
onların bir gülücüğü, yanağıma dokunan pamuk elleri, ıslak öpücükleri olmadan tek bir gün bile geçirmeye tahammül edemiyorum.

böcüklerim iyi ki varsınız. sizi seviyorum:))

iki böcük bir çiçek:))

2005-12-29T16:16:00.000+02:00

yazamadım, hem de hiç yazamadım. bir kaç gün canım istemedi, sonrada hiç zamanım olmadı. pazar günü kızlarla buluşma çok güzeldi. tozbeziyle her zamanki noktada buluşup su gibinin evini çok kolay bulduk. ben tembellik yaptım bu sefer hazır bir şeyler götürdüm. bu biraz utanç verici gibi geldi önce ama sonradan sohbetin sıcaklığıyla utanmayı da unutmuşum. her şey çok güzel ve çok lezzetliydi. bu toplantılar devam ederse sanıyorum ufak bir kilo sorunu yaşayabilirim. ilk kez tanıştığımız huysuz ve yeşil erikte daha önceki tanışmaların geleneğini bozmadı. yine çok sıcak ve zaten tanıyorum havasındaydı her şey. ama yine zaman çok çabuk geçti yine akşam oldu ve dönmek zorunda kaldık. eee tabi evde çoluk çombak bekler bizi:)
pazartesi günü digiturk ten 30. kez gelen kartınızı bilmemnerede değiştirin uyarı mesajı sonunda sabah erkenden gidip yeni kartı aldım. sonrada eve gelip temizlik yaptım. camları sildim ya yağmur yağıyor kaç seferdir. her damla görüşümde tükürüyorum bende. silmicem bir daha cam filan:(
salı günü arabamı değiştirdiğim için noter filan bir sürü sinir bozucu sıkıcı işle uğraştım. bu arada arkadaşımın istanbula geleceğini biliyordum ama sende kalamam belki dediği için bir programda yapamıyordum. akşam aliye yi izlerken telefonum çaldı. biz yoldayız sana geliyoruz bizi kabul edermisin dedi. deli etmezmiyim. üstelik bir kızı var ve ben sadece iki kez görebildim.
şimdi bende kalıyorlar. anlıyacağınız iki böcüğe bir çiçek ekledik. nasıl tatlı bir kız, çizgi film kahramanlarına benziyor. bana da "şeyşem" diyor.
bu günlerde varsa yoksa bu çiçek benim için. bu yüzden ne blog okuyabiliyorum ne yazabiliyorum. kızmayın ama öyle şekerki. burda olduğu her anı değerlendirmem gerek. hem onun hem de biricik dostum annesinin.

......bildiriyoruuuum

2005-12-22T11:49:00.000+02:00

dün bütün gün oturmuşum yine pc önünde. geçen hafta karar vermiştim 2 saatten fazla oturmak yok diye. oldu 2 saat 8 saat. hayır işimide yapıyorum ama gözüm hep ekranda. ikide bir gelip bir iki tık yapıp devam ediyorum. bu işin sonu ne olacak bilmem artık:(
akşam ozi yine erken gelip bizi şaşırttı. böcüklere baba geldi diyorum küçük böcük yok o azizzdir azizzz diyor(aziz bizim apt. görevlimiz bu arada). çocukları yatırdıktan sonra birden bana bir şey oldu. inanılmaz bir endişe belirdi içimde. hani şöyle hayal edin uçaktasınız ve uçak birden hızla düşmeye başladı. korkuyu çıkarın şimdi. geriye kalan o endişe duygusu var ya hah tam öyle işte hissettiğim. bana doktorum endişe bozukluğu teşhisi koymuştu. uzun zamandır böyle hissetmemiştim. çok ürkütücü gerçekten. ozi bile ne oldu canım bir şey mi var diye kalktı yerinden. bilmem artık nasıl görünüyorsam. dehşetle etrafa bakınan biri:( neyse kısa sürdü. tekrarlarsa yandık ama. yine dr. yine ilaç değiştir. offf yaaa geçsin artık. iyi olmak istiyorum ben.
ozi pc nin başına geçip bir şeylerle uğraşmaya başlayınca bende hırsız polisi izledim. bu sefer söylenmedi. uğur yücel var ya dizide. saygı duydu sanırım:) çok güzel bir dizi diyemiyorum ama ben uğur yüceli ve yarattığı karekterleri seyretmeye doyamam hiç. arabesk deki gazinocular kralı mesela. beynime kazınmış . bir de beğenmiyor ya kendi oyunculuğunu çok kızıyorum. daha nasıl oynanır bir karekter canım.
bu sabah çok çalışkandım sabah 05:30 da kalktım. böcüğümün kahvaltısını hazırladım. onu okula gönderdikten sonra evi topladım. küçük böcük uyandı.ya ben böyle güzel gülerek uyanan başka birini görmedim yaaa canım benim. onuda okuluna bırakıp alışveriş yaptım. şu meşhur portakallı kerevizden pişirdim. benimki yanmadı ama:p sonra tozbezinin brownisinden yaptım. şimdide yazımı yazdım ve browniyi alıp meyl'e gidicem. arkadaşlarla toplanıp dedikodu yapıcam. bu sebeple şimdilik hoşçakal. gün biliyorum ebelendim yazıcam söz biraz daha gecikirsem meyl beni dövecek gitmeliyim. öptüm komacaman:P

hain modem

2005-12-20T10:51:00.000+02:00

haftalardır söylenip duruyorum adsl sapıttı diye. dün artık hiç bağlanamaz oldum. bütün gün telekom hatlarında çalışmıyooooor diye bağrındım durdum. akşam ozi modemi değiştirdi şimdi canavar gibi çalışıyo çok şükür.
eveeeet gelelim böcük ailesi hafta sonu ne yaptıya.
ozi geçen yıl kaptanlık ehliyeti almış ve ondan beride yelkenli diye sızlanır olmuştu. bir arkadaşımızın teknesine ortak olmaya karar verdi. ben pek hazzetmem ortaklıktan. bir de çok sevdiğim insanlar ilişkiler bozulacak diye de korktum açıkçası. ama karşıda çıkmadım. gidip koca bir tekne almasından daha makul göründü böylesi. neyse aralarında hallettiler bişiler. cumartesi günü kalamışa böcüklere tekneyi göstermeye gittik. nasıl sevdiler nasıl heyecanlandılar. meğer içlerinde varmış denizcilik. böylece yeni bir çıldır durumuda yaratılmış oldu. teknede seyahat ve çocuklar ve obsesif bir anne:) sonra ailecek yemek faslı, büyük böcüğün eve gidelim sızlanması filan. oziyi ofise bırakıp geldik evimize. çalıştı işkolik kocam bütün akşam.
pazar günü evlilik yıldönümümüzdü. ozide bende hediye almadık birbirimize. ama ozi bütün gün tam benim istediğim koca motifiyle gönlümü aldı. yemekler hazırladı." sen sigaranı iç ben bulaşıkları koyarım makinaya" dedi. çocuklarla ilgilendi. ispanyadan getirdiği en nadide şarabını benim için açtı. valla çok güzeldi. yani sadece yıldönümlerinde bile olsa ben bu oziyi çok sevdim:))
bu kadar, evet bu kadar, kaç gündür yazmadım, ohoooo çok şey birikti diyordum ama.
haaaa bide dün akşam küçük böcük "anne gerçekten noel baba var mı" diye sordu. bende yok diyecek gibi oldum. bir kızdı bana "sen bana yalanmı söylediiiin", diye. hemen çark ettim tabe "yok güzelim var tabi noel baba":))

nazar değdi:(

2005-12-16T12:49:00.000+02:00

dün yazmıştım ozi melek gibi bu aralar diye. akşam üstü o kadar canım yanıyodu ki. messengerdan oziye şımardım biraz. o da "ben sana bakarım aşkım, toparlanıyım erken geliyim bu gün" dedi. çok mutlu oldum tabii. çünkü böcüğü okuldan almak, yemek hazırlamak ve yatağa gidiş meydan muharebesi için hiç halim yoktu. 5 gibi aradım oziyi böcüğü alırmısın gelirken diye. yok yetişemem ona dedi. ben aldım geldim deprem dede şeklinde. böcükler acıktık dediler sonra. köfte hazırladım. bekledim ozi gelsin kızartsın diye. 7 de aradı ozi "sen çok kötümüsün. benim işim uzayacak biraz" dedi. "kötüyüm ama bu saatten sonra farketmez" dedim tabi ne diyim. çok gecikmicem dedi ben de inandım tabe:p
böcükleri doyurdum, kızaran patateslerle dayanamayıp bira içtim. allahtan ilaçlarla ters bi durum olmadı. böcükleri yatırırken çok zorlandım. yalansız otuz kere filan geri çağırıyolar. ben zaten ayakta duramıyom, ağlamaklı bir suratla, sonunda biraz bağrınarak uyuttum sıpaları. büyük böcük çok sinirliydi zaten. etüd başlıyor okulda ve servis 06:15 de alıcakmış artık ve tabi daha da geç gelicek dönüşte. bende sinir oldum ama bir şey de yapamıyoruz. üfffff.....
gece 12 yi geçiyordu ozi geldiğinde. ben yattım hemen. sonra ağladım biraz yatakta:((
ya birileri bana akıl versin yaaa. ben çok mu şımarığım. sonuçta bu adam çalışıyor. ben evdeyim ama çok bunalıyorum bazen. iki çocukla hayat zorluyor beni. belki de ben de bir sorun var. ben mi hatalıyım yoksa haklımıyım. bilmiyorum. dün akşam önce havuç verip sonra geri çekince kötü oldum işte. bilmiyoruuuuum. artık kimseye, ne oziye ne de başkalarına üzdün beni, kırıldım da diyemiyorum. depresyon aldı başını gidiyor artık anlaşıldı. çöktü yine üstüme kabus gibi. özürlümüyüm ben yaaa. neden başkaları gibi hiç bir şeyi sallamadan sırıtık halde yaşayamıyorum. imdat bile demek gelmiyor içimden be. kurtarmayın beni abi :(

alın bu acıyan boyun yerinde ki şeyi yaaa:((

2005-12-15T15:09:00.000+02:00

pazartesi gününden beri yazamadım.ama pek yazma isteğide duymuyorum zaten. fakat baktım ki benim günlüğü ısrarla tıklayanlar var... kim demişti blog yazmak bir sorumluluktur diye. hah işte ondan yazıyım bari tatsız ve monoton hayatım nasıl geçiyor.
salı günü kendimi dışarı attım. sabah küçük böcükle gözlüğünü almaya gittik. arabadan inince birisinin bana seslendiğini duydum. bakındım kimse yok. ama hala bağrıyor biri ezerrrooooo diye. hah dedim tamam şimdi kesin kafayı yedim. gayipten sesler duyduğuma göre kesin delirdim iyicene. sonra farkettimki ses yakın ama boğuk geliyor. aaaaa ses çantamdan geliyor. meğer annem aramış telefonda hoparlör komunumuna geçmiş. neyse hala tam olarak delirmediğime göre umut var yani:))
böcüğü okula bırakınca da meyl ile yemeğe gittik. uzun süredir onun ders aldığı resim atölyesine gitmek istiyordum. yemekten sonra beni götürüp tanıştırdı. çok istediğim tarzda bir yer değil ama şimdilik bende gidicem. sanırım. karar vermedim daha:(
salı günü kombi için servis geleceği için bütün gün evde kaldım mecburen. biraz resim yaptım. biraz okudum. biraz bloglara baktım. servis akşam 6 da geldi. sinir oldum. bütün gün boş yere evde kalmışım.
akşamdan karar verdim. bu gün bütün gün gezip alışveriş yapıcam diye. hem yılbaşı hediyelerini ayarlamak lazım, hem de evlilik yıldönümümüz pazar günü. sabah bir uyandım. o da ne. benim bir boynum vardı, artık yok yerine. çok acıyan bir şey bırakmış ve çekip gitmiş acımasız nalçak:( sabahtan beri ilaç ve sıcak kompres eşliğinde geziyorum. ama halen deprem dede imajını atamadım üzerimden. sonuç olarak yine evdeyim:((
geçen haftadan bu yana ozi çok değişti. çok sevimli, sıcak, ay böyle melek gibi yani:) artık blog okuyup yediği nanelerimi farketti yoksa bilmiyom ama iyi böyle aman nazar değmesin:))
birde sevdiğim bir kaç insana kırıldım son zamanlarda. onlar bilmiyorlar ama. hiç takatim yok insanlarla şöyle yaptın, buna kırıldım, aaa hayır hiç saçma diil, benim için anlamlı muhabbetleri yapmaya. zamana bırakalım. ne olursa artık. ayy sıkıldım ve sanırım yine kendime dönüyorum. zaten şaşırıyodum ne oldu bana, ne bu sosyallik diye. belki biraz kendime ve yalnızlığıma ihtiyacım var. bilmiyorum. ay ne çok bilmiyorum yazıyorum ben yaaa. demek ki bilmiyorum
:(( şimdilik hoşçakal günlük, yoksa boynun yerine bıraktığı acıyan şeyde beni terkedecek. öyle gövdeden kafalı tuhaf bi şekil alıcam. öptüm komacaman:)

ikinci geleneksel blog kızları toplantısı:))

2005-12-12T14:54:00.000+02:00

ayyyy mammaya baaaak:))

toplantıyı yazıcam sabredin. önce başka şeyler var yazacağım.

cumartesi günü uzun arayışlardan sonra küçük böcüğün gözlük reçetesini buldum. ama nerede bulduğumu yazmıycam çünkü komik:) ozi işe gidince bizde böcüklerle hem gözlük işini halledelim hem de sinemaya gidelim diye düşündük. ay düşünmez olaydık. herkesin bir şey düşüneceği tutmuş meğer. nasıl iğrenç bir trafik vardı. uzuuuun bir yolculuktan sonra alışveriş merkezine vardık. benim küçük park yeri avcılarım hemencik yer buldular arabamıza. önce biletlerimizi alalım dedik. ama iki seansada yer kalmamıştı. böcükler biraz bozuldu ama hamburgere kandılar. burger kingin o acaip kalabalık sırasında iki çocukla beklemek bir azaptır bilenler bilir. yazarken yeniden yaşamak istemiyorum.mammalarımızı aldıktan sonra bu seferde oturacak yer bulamadık. geri dönüp hepsini paket yaptırdım. doğruca ozinin ofisine. orada yedik artık napalım. eve gidemedim çünkü toplantı için yapacağım mantının eksik malzemeleri için migrosa uğramam gerekiyordu.

evimize döndüğümüzde bizi 1 haftadır salonumuzda yaşıyan ütü masası karşıladı. oturursam kalkamıycağımı bildiğim için hemen giriştim ütüye. ben ütüyü yaparken ozi geldi. apartmana uydu anteni takıldığı için bir uydu alıcısı almamız gerekiyordu. kapıyı bir açtım koca bir kutuyla ozi karşımda duruyor. vestelin 2box ını bi güzel satmışlar benim akıllıya. dvd uydu alıcı ve ses sistemi bir arada. ne var bunda dimi şu var bizim zaten bir dvdmiz var. "ne yaptın canım yaaa" dedim."bu bişey diil. kendimi tutmasam tv de alıcaktım " dedi. söyleyecek bir şey bulamadım ve ütüme döndüm. ütü masasını dinlenmek üzere yerine koyduktan sonra da tembel mantısını hazırladım. sonrada oturup manikürümü yaptım. bu sırada ozi kanepede uyuyordu. saat 1 gibi bir ara gözünü açtı" manyakmısın " dedi. "evet" dedim sonra uyumaya devam etti:))

pazar sabahı oziyi salonu delik deşik eder vaziyette böcüklerle bırakıp tozbezini almaya gittim. tesadüfü bir şekilde yolumuzu bilmeden kolayca bulduk. sitenin girişinde elinde çiçekleriyle birisi vardı. tozbeziyle suspect diye bağırdık. neyseki doğru tahmin etmişiz. suspect olmasaydı rezil olacaktık. çok utanırım ben öyle şeyden:)

gelelim toplantıya burcu ve kardeşi gerçekten çok cici, çok misafirperver, sıcakkanlı idiler. onları tanıdığıma çok sevindim. pirik gerçekten çok hanımefendi bir bayandı. gün ve aşk böcüğü çok şekerlerdi. gerçi bir sürü kadının ilgisi aşk böcüğünü biraz utandırdı ama. burcunun bulutu için söyleyecek söz bulamıyorum. allah her ikisinide nazardan saklasın. toplantı boyunca su ve koyubeyaz yine benimle uğraştılar zayıfım ya kıskanıyorlar:) nazar etmeyin ne olur yeme seninde olur:)) çok şekerler yaa. ikisinide çok seviyorum. tuna bütün gün bizleri dinledikten sonra evlenebilecek mi bilmiyorum. onun için biraz ürkütücü bir deneyim oldu sanırım. evlilik ve çocuklar hakkında ki fikirlerine zarar verdiysek özür dileriz efenim:)

iyi ki blog yazmaya başlamışım iyi ki bu güzel insanları tanıma fırsatım oldu. burcu ev sahipliğin için teşekkür ederim her şey çok güzeldi. blog kızları sizlere de çok teşekkürler iyi ki varsınız.

yemekler...... ben hala tokum desem ne dersiniz :) işte masamız......

ilahi doktor

2005-12-09T13:22:00.000+02:00

dün öğleden sonra hastaneye gidip mr sonucunu aldım. bende oradaki diğer hastalar gibi hemen açıp raporu okudum. sanki bir şey anlıycakmış gibi. ama fıtık gibi bir söz geçmiyordu. gerçi türkçe bir şey pek yazmıyordu "saygılarımla" filan dışında. doktor diğer hastanede olacağı için hemen yola çıktım. yaklaştığımda bir baktım daha 50 dk. var randevuya. meyl'i aradım. ofisteysen bir kahveni içicem diye. yakındaki bir kafeye gidelim dedi orada oturduk biraz. sonra doktorcumu görmeye gittim. elimdekilere baktı sonrada filimleri ışıklı panoda bana gösterip "fıtık demeye dilim varmıyor" dedi. nasıl yani diyemedim.ilahi doktor:) sorun şu, dört tane disk arasında daralma varmış. bir de boynun duruşu bozulmuş. neyse biraz rahatladım bana bir takım egzersizler verdi. stressten uzak durmamı tembihledi. çünkü stres anında, boyun kasları sertleşiyormuş bu da tabii ağrıları artırıyor. bu da benim antideprasanıma geri dönmem demek.
eve geldikten sonra anneme telefonda doktorun söylediklerini anlatıyordum. büyük böcükte bizi dinliyor. dedim ki "yani anne boynun aç parantez şeklinde durması gerekiyormuş". "seninki kapa parantezmi olmuş anne" demesin mi. ilahi böcük:)
akşam ozi erken geldi. hiç sormadı bana ne oldu sonuçlar diye. bende söylemedim. 2 saat sonra filan sen doktora gittinmi bu gün dedi. aaa hatırladı!böcükleri yatırdım. küçük böcüğü yatırırken kıyamadım pc karşısındaki keyfi çok hoştu. açmış teletubbiesleri filim seyrediyo. ama kural kuraldır saat 9 yatma vakti.

sonra iki makine çamaşır yıkadım. böcüğün kıyafetlerini kaloriferde kurutup ütüledim. bu arada ütü masası 3 gündür salonda kurulu vaziyette bekliyor. ben sadece gerekenleri ütülüyorum. ama artık sıkıldım birazdan hepsini bitiricem:(

ben bütün bunları yaparken ozi kanepede uyudu. ben yatmaya hazırlanırken de uyandı. mutfakta sigara içiyordu. dedim ki "canım kültablasını masada bırakma böcük sabahları bana fırça atıyor" alllaaah bir sinirlendi. "ben her zaman kaldırıyorum. sen bırakıyorsundur" filan. iyi geceler deyip hızla uzaklaştım kendisinden. sabah bir kalktım kül tablası masada ve içinde izmaritler. üstelik hepsi ozinin sigarası. üşenmedim fotoğrafını çektim. kahvaltıda gösterdim. hiç bir şey diyemedi:)))

şöyle bi özet geçiyim:)

2005-12-08T11:02:00.000+02:00

kaç gündür yazamadım tabii, şimdi de karıştı kafam nereden başlıyım.
cuma günü büyük böcük okulla birlikte ankaraya gitti. tabi ki benim tüm günüm vardılar mı, iyiler mi, ay çok kalabalık, nasıl göz kulak olacaklar (8 otobüs gitti) şeklinde bol evhamlı geçti. atamızın böcüklerin okulunu ilk ziyaretinin bilmemkaçıncı yıldönümü sebebiyle iadei ziyaret yapıldı ve böcük perişan bir halde yarı ağlamaklı gece 12 de eve gelebildi.
hafta sonu son derece uyuzdu. ozi önce 3 değişik program bildirdi. hemen arkasından hepsini iptal etti. cumartesi günü balkona yaptığı yalıtımın sıvasını bitirdi. yalnız balkonu değil bütün evi sıva içinde bırakmayı becerdiğinden akşam ve pazar sabahı temizlikle geçti. sonra küçük böcüğün yeni gözlüklerini almak ve bana yeni araba bakmak:))) için dışarı çıkmaya karar verdik. yaklaşık 2 saat gözlük reçetesini aradım. bulamadım. sinir oldum. ozi söylendi. ben yine sinir oldum. bulamadan evden çıktık. arabaya bindik. bu arada büyük böcük bir karış suratla söylenmeye başladı. ben evde kalmak istiyorum diye. bütün derdi tv izlemek. ozi de bende iyice gerildik. ben ne yapıyoruz şimdi dedim. ozi dellendi. reçete yok diye. ben susmaya karar verdim. sonra bir baktım tuzladayız. bari köfte yiyelim dedi ozi. yedik ama bu arada oziyle b. böcük birbirine girdi. sonra sahilde biraz yürüdük. kavga devam etti. eve geldiğimizde tv yasağı konmuştu. böcük odasına gidip kapıyı çarptı. ozi bana dönüp hakketti dedi. bende haklısın dedim. gün bitti.
pazartesi b. böcük evdeydi. birlikte kadıköye gidip yeni oyunlar aldık ona. ana oğul yemek yedik. akşam artık boynumun ve sırtımın ağrısından duramaz hale geldim. salı günü hemen bir randevu aldım. beni nörolojiye yönlendirdiler. giderken arabada çok güldüm. artık telefonda bile anlaşılıyo bak, beynimde bir sorun var diye:)
sonra doktor boyun fıtığı olabilir mr ve emg yapıcaz, sol kolda güç kaybı var, dedi. işte benim kabusum. ben duvar tarafında bile yatamam. kapalı yer fobim var benim. neyse ertesi güne randevuları ayarlayıp dönerken yolda oziyi aradım ertesi gün şu saatte benimle gelmen lazım diye. mr ı neden istedi diye sormadı sinir oldum "tamam akşam konuşuruz" dedi. sonra böcüklerin saçlarını kestirdim, banyolarını yaptırdım bütün akşam yeni traşlı kafalarını öptüm.bir ara ozi aradı randevuları sabaha alabilirmisin diye. alamam dedim bana şu vardı bu olucaktı bişeyler anlatıyo. şalterler attı tabi bende. bana bak dedim gelemiyorsan gelmezsin. daha doktorun neden bunları istediğini sormadın bana, adam fıtık olabilir diyo dedim. "nerden çıktı bu yaaa" lafını duyuncada ne şalter kaldı ne bişi. gece 12 de geldi bi şefkat gösterisi yaptı ben gelicem yarın dedi. madem ayarlanabiliyor, ne diye beni sinir ediyosun. allahtan bu adam kendi işinin patronu birinin yanında çalışsa asıl o zaman b..u yemiştik.
gözlerimi yaşartarak tam söylediğim saatte hastaneye geldi ozi. çok şaşırdım valla. neyse bu emg iğrenç bir şey. önce elektrik veriyorlar adama.kolum bi zıplıyo acısını tarif etmek zor.şunu anladım ki beynimizi aldırsak pille hareket edebiliriz arkadaşlar:)) ikinci kısımda kaslara iğne sokup sonrada elimi it elimi çek eziyeti var. iğne kasımın içindeyken nasıl itiyim çekiyim kardeşim. diyemedim tabi. biraz daha devam edersek ben bayılıcam dedim. doktor daha sonra gerek olursa tamamlarız bu bölümü dedi. ya madem şart diil ne diye deliyosunuz beni diyemedim hızla uzaklaştım oradan. sıra mr a geldi. içeri girerken birine sordum 45 dk. sürer dedi. nerdeyse kaçıcaktım. sonra oradaki doktor 15 dk. deyince biraz rahatladım. odaya girdiğimde baktım o kadarda dar görünmüyor içine gireceğim yer. beni hazırladılar gözümü kapattım. içeri girdiğimi hissettim. şeytan dürttü bir açtım gözümü, burnumun ucunda yeşil bir çizgi ve beyaz bir duvar. hemen kapattım gözlerimi ve kulaklarım bu güne kadar görmediği bir işkence yaşadı. iğrenç bir ses ve gürültü. tam artık dayanamıycam diyordum kiiii bitti çok şükür.
bu gün öğleden sonra sonuçları alıcam. bu sebeple yazımı bitirip bir şeyler yemem gerekiyor.
ayyyy çok özlemişim yazmayı:p

uyanık küçük böcük

2005-12-06T13:03:00.000+02:00

küçük böcüğün ailesi efendim. en baştaki kendisi, gülüyormuş. yanında ki büyük böcük çok üzgünmüş çünkü ben ona kızmışım. en sonda ki benim çok kızgınmışım, çünkü büyük böcük yaramazlık yapmış. amaaa asıl bomba ozi benim hemen yanımda duruyor ve böcük diyorki ona hiç birşey olmamış. tepkisiz yani:))

2005-12-06T10:13:00.000+02:00

pazar günü tuzla

konu yok başlık yok

2005-12-01T10:59:00.001+02:00

valla oturdum yine buraya ama aklımda yazıcak hiç bir şey yok. ne yaptım bir kaç gündür. bir sürü şey ama aslında kayda değer bir şey yok. günler böcüklerin dertleri ozinin beni sinir etme çabaları ile geçip gidiyor işte.
böcüklerin ikisi birden hastalandı bu hafta. ama neyseki ucuz atlattık. tabi umarım. neden çünkü doktora gidemedik. ozi grip bu ver bir ilaç bir de vitamin geçer dedi. işallah haklı çıkar.
bu aralar küçük böcük epey nazlı. mızıldamadan konuşmaz oldu çocuk. ne dediği anlaşılıyor ne istediği. bulmaca gibi valla. bu mudur, peki bu mu, çocuum ne istiyosun.... şeklinde sürüp gitmekte diyaloglarımız.
büyük böcük artık servise bir 10 dk. daha erken biniyor ve tam iki saatte ulaşıyor okula. çok üzülüyorum tabi ama yapacak bir şey yok. dün akşam oziye karşıyamı taşınsak dedim. valla herhangi bir cevap, yorum, hatta mimik dahi alamadım. buradan da anlaşılacağı gibi artık biz pek konuşmaz olduk. beraber yemek yemediğimiz için tuzluğu uzatırmısın bile günlük hayatımızın repliklerinde yer almıyor. ozinin 11 de eve girmesi beni şaşırtabiliyor düşün yani.
ben.... ben nasılım???? valla anti depresanı bıraktığımdan beri bende bu soruyu soruyorum kendime. çok sıkılmış vaziyetteyim bildiğim bir tek bu var. ancak bu durumdan çıkmak hayatıma bir şenlik durumu katmak pek bi imkansız olduğundan öyle yaşayıp gidiyorum işte.

ozinin bakışı

2005-11-29T10:11:00.000+02:00

uzun zamandır hep kendi bakış açımdan yazıyorum. hayatım, sorunlarım. peki ama benimle tüm bunları yaşamakla yükümlü ozi ne düşünüyor benim hakkımda. bana söylediklerinden yola çıkarsak;

beni her aradığında telefonda "merhaba canım nerdesin" der. bu soruya gıcık oluyorum. insanların yanında karıma hesap vermek beni sinir ediyor.
hep çok çalışıyorsun, bizi ihmal ediyorsun diye söyleniyor. haftanın 5 günü gece 12 den sonra eve geliyorum diye sürekli yargılanmaktan bıktım.
çocukların ateşi biraz çıksa( 39 derece ateş oluyo bu) hemen doktora gidelim der. üstelik benimde gitmemi bekler. azıcık ateşi var diye işi gücü bırakıp nasıl gidiyim ben doktora.
çoraplarımı nereye bıraksam suç olur. her yeri denedim, hiç birini beğenmedi, cebime mi koyayım yani.(denenen yerler arasında salon sehpası ve benim yatak başucumda var.)
evlendiğim kadın incecik çıtı pıtı bir kadındı. iki doğumdan sonra değişti. eski kilosuna döndü ama evlendiğim o genç kadın nereye gitti.
her zaman yorgun. iki çocuk ve evle tek başına ilgilenen tek kadın o değil ki. benden sürekli yardım bekliyor. benim dinlenecek zamanım yok ki, bir de ona yardım edeyim.
temizlikçi bir kadın bulalım diyor. bu küçücük evin temizliği nedir ki. bana hiç mantıklı gelmiyor.
her sabah altıda büyük böcüğü okula gönderiyor. bana "arada bir sen göndersen" diyor. ben altıda kalkamam ki hem böcük sabahları çok sinirli oluyor. kızıyorum, bağrıyorum o zaman da bana "neden bağırıyorsun çocuğa" diyor. sen gönder işte ben yapamıyorum deyince de kızıyor.
çocukların bakımıyla ilgilenmessem onlarla gerçek bir bağ ve güven duygusu yaratamıycağımı söyler. yılda bir iki kez banyo yaptırıyorum, güreşiyorum yetmez mi.
sürekli yeni projeler yaratıyor. kafasında yapmak istediği binlerce şey var. ama hiç zamanı yokmuş. sıkıldım artık.
benim sevdiğim yemekleri sevmiyor. kötü besleniyor.
yaptığı her yemeğin bir şeyi ya eksik ya fazla. söylediğim zaman kızıyor. yalan mı söyleyim.
ev her zaman temiz ve düzenli olsun diye bir takıntısı var. "ne var ki temizlik yapmakta. kirlenirse temizlersin" deyince sinirleniyor.
çocukların psikolojisine takmış vaziyette. sanki biz büyürken bize böyle yaptılar. bırak doğal haliyle büyüsünler. topluma her çeşit adam gerek deyince çıldırıyor.
ayın malum zamanlarında yanına yaklaşılmıyor. kurt adam gibi bakıyor.
sürekli depresyonda. hiç mutlu olmuyor. mutlu olmak için benden bir şeyler bekliyor. ben ne yapabilirim senin psikolojin bozuk. çocukluğuna mı dönelim.
bu aptal psikiyatırlara gitmesine sinir oluyorum. şarlatan bu adamlar. bir ilaç veriyor dünyanın parasını alıyor. iki dert dinleyince bana da para verseler. oh ne ala.
bir dönem çalışıcam diye tutturdu. sonra işi bıraktı. her şeye yetişemiyormuş. ben söylemiştim çocuklar , ev ve iş birarada yürümez deyince sende yardımcı olmadın diyor. ben yardım sözü mü verdim ki. "o zaman sen çalış ben çocuklara bakıyım" diyorum. en çok buna kızıyor.
bir sürü kuralı, prensibi var. bazen neye kızıyordu anımsamakta zorlanıyorum.
her akşam bir dizi izliyor. bence bu diziler kültürel anlamda hiç bir değer taşımıyor. sinir oluyorum benim karımın bu dizileri sevmesine.
akşamları şöyle romantik bir yemekle beni karşılasın istiyorum. ne zaman eve geleceğini nereden biliyim diyor. sanki ben biliyorum ne zaman eve geleceğimi.

bu böyle uzaaaar gider ama ben daha fazla tahammül edemiycem yazmaya:(

bu gün

2005-11-23T16:36:00.000+02:00

uyanmak gittikçe daha da zor oluyor. kışın karanlık sabahları uyumak için ideal.küçük böcük sabahları, abimizi okula gönderdikten sonra, gelip yanıma sokuluveriyor. sıcacık mis kokulu bir uyku çekiyoruz kendimize. uyandığımızda öyle güzel ışıltılı bir günaydın diyor ki tüm dünya aydınlanıyor sanki.
bütün bu duygulu ana oğul uykusu ve uyanışı ardından tam bir koşturmaca başlıyor. o okula geç kalıyor. ben hayata. oziyi uyandıran olmayınca, zavallı, o da işe geç kalıyor.
bu sabah da aynı böyle önce mutluluk sonra bağrış çığrış yaşandı bizim evde. dün akşamdan başak'a sabah kahveye geleceğimi söylemiştim. anne ve babası geldiğinden bu yana hoşgeldiniz demeye gidemedim. öne oraya gittim hoş bir sabah kahvesiydi. sanırım lezzetin izinde de çok hoş tarifler bulacaksınız yakında.
sonra büyük böcüğün okuluna gittim. oğlumla gurur duyduğumu yazmışmıydım daha önce. evet onunla gurur duyuyorum. çok zor bir bebekti, hala çok zor onu anlamak ama ben onun zekasıyla, kendine güveniyle, yetenekleriyle ve güzelliğiyle ( çok ta güzel bir bebekti ) gurur duyuyorum.
yazmadan edemiycem yaa. lütfen anne olmak isteyen herkes anne olmasın. anne olabilecek kadar fedakarmı, sorumluluk alabilirmi, bir canlıyı kendinden çok sevip onunla ve onun için yaşayabilir mi sorgulansın önce. okulda şahit olduğum konuşmalar, tavırlar beni çok kızdırdı bu gün. bir insanın çocuğunun başarısından ve bu başarının hem çocuğa hem aileye vereceği gurur ve mutluluktan daha önemli ne olabilir, bilmiyorum. benim için önce onlar ve mutlulukları sonra başka şeyler geliyor. bende önemliyim biliyorum. ama böcüklerimi çoooook seviyorum. belki ben yanlış yapıyorum bilmiyorum.

2005-11-22T14:50:00.000+02:00

bedenini çevreleyen çirkin kabuklardan sıyrılıp,

inadına,

kış ortasında,

çiçek açmaktır,

YAŞAMAK.

oyun

2005-11-22T13:38:00.000+02:00

evet buyrun sobelenmişiz. cevaplayalım:)
1.kaç saat internetteyim?
bilmem. sanırım günde ortalama 6-7 saat.
2.kaç tane mail adresim var?
2 tane. ama en çok hotmail adresimi kullanıyorum.
3.benimle bütünleşen nick name im varmı?
var. ezero. gerçi arkadaşlar bi de sosmek yarattılar ama:)
4.internet ortamında tanışıp gerçek hayatımda pekişen arkadaşlıklarım oldu mu?
olmamıştı. ancak bloglar sayesinde yakın geçmişte edindiğim dünya tatlısı arkadaşlarım var şimdi. pekişirmi bilemem:)
5.internet üzerinden alışveriş yapıyormuyum?
evet. alışveriş nerde ben ordayım:)
6.lütfen şu cümleyi iki sn. düşünüp ilk aklınıza gelen cümleyi yazınız "ya internet olmasaydı"
ayyy korkunç sıkıntıdan patlar uzaktaki sevdiklerimi daha çok özlerdim.
bitti miiii.
beni tuna ebelemişti şimdiii sıra bende...
pallas, aklımdan geçenler ve koyubeyaz hadi bakiiim:)

bir haftasonu da böyle böyle böyle .... geçtiii

2005-11-21T14:05:00.000+02:00

hafta içi hep evde ve sakin geçmişti. hafta sonu ise ona inat yoğun ve koşturmacalı geçti.
cuma günü hasta olmama rağmen böcüklere söz verdiğim için birlikte migrosa gittik. herkesin istediğini aldığı ( benim çaktırmadan müdahale ettiğimi anlamıyor şekerlerim) hadi alışverişe günümüzü gerçekleştirdik. büyük böcük talihsiz serüvenler kitap dizisinin yeni sayısının çıkmış olmasına pek bi sevindi. ancak uyku saatinden önce kitabın bittiğini görünce ben şok oldum. bu kitap serilerini yazan yazarlardan ve piyasaya sürenlerden bir ricam olacak. biraz daha hızlanabilirlermi büyük böcük okuyacak bir şey bulamıyormuş da:))
aslında cumartesi günü böcükleri sinemaya ozi ile göndermeyi planlamıştım. zamanımın büyük bölümünde harry potter ve star wars eziyetine maruz kaldığımdan(böcükler saolsun) gitmek istemedim filme. sabah tv de fargmanları görünce dayanamadım. benide götürün diye ağlamaya başlayınca kıyamadılar bana. capitol de ki sinemanın kalabalığını gördüğümde çok geçti artık vazgeçmek için. son anda iptal rezervasyonlardan yer açıldı. filmin girişinde 13 yaşın altına uygun değildir yazısını görünce önce biraz heyecan yaptım. etrafımdaki diğer ebeveynler ise o kadar sakindi ki. tabii ozi de onlar kadar sakindi, tahmin edilebilir bir şey bu biliyorum:) baktım kimse sallamıyor bende tadını çıkarmaya karar verdim. güzeldi ancak MOYDEMOYTUN:) yeniden bedenlendiği bölümde küçük böcük biraz korktu. itiraf ediyim bende. hatta yanımda oturan teenage yaş grubundan kızcağız sıkı bir hopladı yerinde. filmin başındaki reklamlardan anladığım kadarıyla bu aralar çocuklar arasında fantastik kurgu epeyce popüler. bir de şuna çok takılıyorum filmlerde ırk ve hristiyanlık vurgulamaları var. nedense hep kötü karekterler ruslara benziyor. yapılar da kilise ve katedrallere.
pazar günü öğleden sonra arkadaşlarımızla çoluk çombak yemeğe gittik. kalamışta ki develi restorana. ben bir türlü sevemedim burayı ama hep de buluşma noktası olarak tercih ediliyor. adı var ama başka da bir şeyi yok buranın. yemeklerinide beğenmiyorum. ayrıca iç karartıcı bir dekorasyon var. sohbet güzel olunca katlanılır bir hal alıyor işte. eve dönünce böcüklere söz verdiğim keki yaptım. nesqickli kek. ben pek sevmedim ama herkes beğendi. miniyle fufu geldi sonra. böcükler yattıktan sonra king oynadık. misafirlerimiz gidince yatayım dedim ama inanılmaz bir mide ağrısı ve bulantısı bana izin vermedi. ne olduğunu da pek anlamadım ama çok içtim ve çok yedim dün. yaa evet ben çok yiyorum bu aralar. geçen gün tartılıyım dedim. o kadar emindimki kilo aldığımdan. fakat o da ne 1 kilo vermişim. valla bana ne oluyor bilmiyorum ama sağlığım pek iyi değil bu aralar:(
bir dee miniler geldiğinde ozi bize şarap servisi yaptı. bize şarap kadehlerine kendisine de bira bardağına. ikimiz içerkende hep yapar bunu. ben bir kadeh o iki kadeh içer ama onun kadehi bira bardağıdır:)) sonrada bir şişe şarabı içtik der. kim ben mi biz mi yoksaaa sen miiii:)))

bu fotoğrafı çekmeye çalışırken bana olmadık gıcıklıkları yapan sevgili eşim oziye ve fufuya sonsuz tessüflerimi bildirir yardımcı olmak yerine kıkırdamaya devam eden miniye aşkolsun derim:) çektiğim fotoğraflardaki terbiyesizliklerinizi yayınlamaya terbiyem müsaade etmediği için şanslı olduğunuzu da eklemek isterim. gıcıklar:p

2005-11-18T12:19:00.000+02:00

her zaman ki gibi dünde bütün gün pc nin karşısında geçti.her gün ertesi gün için planlar yapıyorum. ama canım hiiiç dışarı çıkmak istemiyor. bu gidişle yapışıcam ben bu eve sökemiycekler. şaka bir yana sanırım yine depresyonum arttı. endişe durumum da hiç parlak değil. sürekli ürkek vaziyetteyim.
akşam üzeri büyük böcük geldi. küçük böcük abisininde onu almaya gelmesini istiyor. dün ilk defa ikna etmeyi başardım. büyük böcükle gidip aldık ufaklığı. eve dönerken herkes birşeyler istedi. istekler yerine getirildi elmalı pasta ve patlamış mısır. ikisi bir arada çok uyumsuz bir ikili oluyor ama böcükler bayıla bayıla yediler.
ozi yine geç geldi. üstelik anahtarını da almamış gecenin ikisinde kalkıp kapıyı açtım. o saatte kapışmayı da ihmal etmedik. surat yapmışım güya. uyuyorum ben yaa. ne suratı. pişman oldu sonra ama yüz vermedim. ayrıca da gece iki de yemekten gelen kocaya surat yapmak hakkımdır kardeşim. keşke yapsaymışım:(
dün başım dönüyordu. bu sabah kalktığımda artık dünya fırıldak haline gelmişti diyebilirim. yine de oziyi kaldırmadım (kim uğraşacak onunla yaa) kendim gönderdim böcüğü okula. sonrada geri yattım. bacaklarım ağrıyor, başım dönüyor, iğrencim yani. küçük böcüğü ozi hazırladı sonrada okula götürdü. çok komikti halleri.

yaa bunaldım oğlum bak bırakıp gidicem hadi.
ama sen benim gözlüğümü neden suyla yıkadııın.
yıkamadan çıkmıyor ki. çok kirletmişsin.
hayır yıkayınca burnum üşüyoor.
yok yıkamadım ıslak peçeteyle sildim.
yalan kötü bişeydir.
oğlum hadi giy üstünü.
bu olmaaaz. bu gün mavi günü. mavi giyceez.
tamam bak bu mavi.
hayır o koyu maviii.
ne farkeder mavi işte.
olmaz diyorum. hem yakışıklı yapmıyo ooo.
allahım sabır ver.

hahahhahahhaaa yaaa o kadar kolay değilmiş dimiiii. ben diyorum ki ara sıra hastalanayım böyle bilsinler kıymetimi. sabır taşı olsa çatlar ama ben insan olduğumdan çatlamıyorum, depresyona giriyorum.

bizim evin halleri

2005-11-17T10:52:00.000+02:00

sanırsam bizim ev her geçen gün biraz daha komik oluyor. ay valla her gün gülünesi bi şey oluyor bu evde. nasıl mı? anlatıyım...

büyük böcük geçen gün okuldan geldi. bir süre tv karşısında dünyadan koptuktan sonra bilmem kaçıncı ödev savaşları ile birlikte yerinden kalktı. antreye bütün defter kitabı boşaltıp lazım olanlarla birlikte odasına gitti. ben de yırttım kendimi çocuğum topla şunları diye. kime söylüyorum. umurunda değil. aradan 10 dk. geçti tam antreye doğru yürüyorum bir an havada uçan büyük böcüğü gördüm. sen bas deftere, uç, sonrada kon kıçının üstüne. ay aldımı beni bir gülme. allahın sopası yok işte. ben gülüyorum o da bana "ya anne gülme ağlıycam nerdeyse" diyor. ama ağlamaz ağlasada saklanır. erkek ya güçlü ya:)

küçük böcük gora filmine sardırmış vaziyette. biliyorum aslında çocuklar için pek uygun değil, bolcana küfür var filmde. ama filmi her koyduklarında, büyük böcük ayıp kelimeleri kastederek "bunu sakın söyleme, öğrenme bunu" diyor. abimiz görev edinmiş kendine. oha bile dedirmez bana bu çocuk. yaa çocuğum ben çukurovalıyım. küfretmek genlerimde var diyorum anlamıyor. "cık cık çok ayıp anne" şeklinde aşağılıyor beni. bazen şüphe ediyorum ay bu benim çocuğum mu. bazende gurur duyuyorum aferim güzel çocuk yetiştirmişim diye:p neyse küçük böcük sürekli gora izliyor demiştim. geçen gün tv izliyorum geldi yanıma "anne bak komik bi şey söylicem". "söyle çocuum". "çizerim haaa" şok tabi ben. "ayıp, bi daha sakın söyleme" dedim. utandı. bu seferde böcüğüm evde şöyle gezmeye başladı "hava su toprak taktaa" gülme becerebilirsen:))

gelelim oziyee. salı akşamı ozinin iki eski arkadaşı bizdeydi. yedik yemeklerimizi. sigara içecez. mutfak sigara içilebilen tek ortam bizim evde. camı açtık masanın başında sohbet ediyoruz bir yandan da tütüyoruz. baktım ozi büzüşmüş." üşüyormusun canım" dedim. "yaa galiba hasta oluyorum ben" dedi. ay aldı beni bi gülme. adam nerdeyse 6 aydır her gün kırgınlığım var, galiba ateşim var, sanırım hasta oluyorum şeklinde geziyor. "canım sen bi hasta ol sende rahatla bende rahatlıyım" dedim. kızdı bana suratı sallandı ama beni susturabilene helal olsun. durmadı gülmem bir türlü. ay yazarkende gülüyorum:))

dün akşam (evin erkeği olarak maç izleme görevi bendedir) türkiye-isviçre maçını izliyorum. ikinci yarıda ozi eve geldi. ikide bir birşeyler istiyor. yahu maç izliyoruz burda. hatta çocukları bile yatırmışız rahat rahat ibne hakem şeklinde bağrınalım diye. dur işte iki dakika di mi. sinir yaptım bi yandan, stres yapmışım zaten ilk dakika da penaltıyı yiyince. bir ara ozi "canım niye bağrıyorsun" dedi." ha efendim kim bağrıyo ben mi" demeye kalmadı gooooooool. bağırmışım gene. " hay allah belanı kaçırdık be golü dedim". bağrıyomuşum bağırıcam tabi ya maç izliyorum. neyse bu geceyide küs geçirdik böylece. gittim yattım ama diziyide kaçırdım. aliyeyide seyredemedim zaten bu hafta. hırsız poliste kaçtı. bu haftayı silebilirmiyiz lütfen baştan almak istiyorum da:))

merhabaaa

2005-11-15T16:52:00.000+02:00

dün bütün gün oturmuşum yine pc nin önünde. kendime geldiğimde büyük böcük gelmek üzereydi. bu gibi durumlarda hoop değiş tonton yapıp atom karıncaya dönüşüyorum ben ve harekat başladı. önce yemek işini hallettim. valla ben dün tavuk pişirdim. o kadar özlemişler ki her zaman söylenen ozi bile geç gelmesine rağmen yedi tavuktan. küçük böcüğe söz verdiğim kurabiyeleride yaptım. yalnız kurabiyenin neli olacağı konusunda küçük bir meydan muharebesi çıktı böcükler arasında. sonuç iki çeşit kurabiye yapıldı. böcükler yattıktan sonra haziran gecesini izledim. o sırada ozi geldi. bir miktar söylendi dizi izliyorum diye. hiç oralı olmadım. duymadım gibi yapıp özcancığımı izledim. aramızda kalsın ozi özcan denizi kıskanıyooooo:)
sabah kaltığımda migren hazretleri teşrif etmişlerdi. milleti postaladıktan sonra yine pc karşısına geçtim. akşama ozinin iki eski arkadaşı yemeğe gelecek. ne pişiriyim ne pişiriyim bilemedim. sağolsun koyubeyaz fikir verdi. ama ozi belki tavuk yemezler diyince yine kafam karıştı. sonunda biftek yapmaya karar verdim. tabi ki koyubeyazın patates salatasından da yaptım. aslında şu anda yazmak için hiç vaktim yok. lakin adımız tembele çıkmış kızmasınlar diye(su gibi, koyubeyaz, tozbezii ) iki taşın arasında yazıverdim azcık idare eder sanırsam. yaa bu misafir işi iyi güzelde ben yalnız kalmayı çooook özledim yaa:(
oldu mu koyubeyaz kısa ama idare et bu günlük:))

1. geleneksel blog kızları toplantısı:)

2005-11-14T12:32:00.000+02:00

çarşamba gününden beri oziye sürekli pazar günü arkadaşlarımla buluşucam deyip duruyordum. gıcık hiç sormadı kimle diye. biliyorum söylemiştin dedi her seferinde.
cuma günü öğlen meyl ile buluştuk gayet kararlı bir şekilde bira içicez. artık geleneksel olmaya başladı. sadece bira içmek için en az ayda bir kez öğlen yemeği yemek. normalde birayla pek sarhoş olmam ama o gün çarpıldım malesef. yemekten sonra kuaförüme gittim. ismoya "bak sarhoşum dediklerimi yapmadan önce kağıt imzalat" dedim "yoksa bela olurum başına". sarhoş ben büyük böcüğün erken geleceğini unutmuşum. gerçi kayın annem evdeydi ama. kendine yok hayrı kadının. böcüğe kapıyı zar zor açabilmiş. eve girer girmezde böcük beni aramış. bir fırça "nerdesin sen bir saat kapıda bekletti beni babaannem" diye. hem güldüm hem de apar topar işimi tamamlayıp eve döndüm. büyük böcük saçlarımı ilk defa beğendi. normalde "iğreeeennnççç" der. mutlu oldum tabii. akşam oziye "beğendin mi saçımın yeni rengini" dedim. "hayır, çok kötü" olmuş dedi. ya insan nezaketen yalan söyler en azından. gıcık:p
cumartesi günü bütün gün temizlik yaptım. kayın annemler ozi çalışmaya gidince gezmeye gittiler. akşam üzeri ozi aradı balık aldım annemlerle eve geliyoruz diye. saçlarım diken diken oldu tabii. mis gibi temizlenmiş evde balık kızarıcak. annem ozi eve gelene kadar 3 kere aradı sakın maraza çıkarma diye. neyse katlandık anne hatırına.
pazar günü sabah 07:30 da küçük böcüğün uyandırma tacizi başladı. bir yandanda kalkıp kısır yapmalıyım su gibi beni öldürür yoksa diye düşünerek 09:00 kadar direndim kalkmadım yataktan. sonra kahvaltı faslı filan. kısıra yeşillik almaya gittim migrosa. eve döndüm ve aceleyle başladım hazırlamaya, aaaa salatalık yok. ama vardı diyorum bir yandanda biliyorum gördüm çünkü dolapta. anladım ki ben marketteyken canı çekmiş kayın annemin mideye indirmiş bütün salatalıkları. saat 12:00 de hazırdı salatalıksız(sebep kayın anne) ve acısız (sebep su gibi) kısır. bir panik tabi bende 12:30 da toz bezini alıcam. nefret ederim geç kalmaktan. hemen duşa girdim nasıl hazırlandım o kadar zamanda bilmiyorum. tam çıkıcam "sen kimle buluşuyorsun şimdi" dedi ozi. zurnanın zırt dediği yer burası işte. "böcüğün kursundaki diğer annelerle" deyip çıkıverdim evden. ayy şimdi nasıl anlatıyım ben sana bir saat. sorsaydın ya kaç gündür. 7 dk. rötarla aldım tozbezini. arabaya bindi ayy o ne güzel bir yüz öyle nasıl güzel gözler canım benim. koyubeyazın evine vardık. "ben kimim" diye sordu tozbezi "sen ezerosun" dedi koyubeyaz:) sonra söylene söylene su gibi geldi biraz sıkmışlar canını kapıda. sonra yedik içtik tabi arkadaşlar. çok güzel bir gündü acilen tekrarını bekliyorum. sanki her gün buluşuyormuşuz gibi çok hoş çok sıcak bir sohbetti. koyubeyazın patates salatası, tozbezinin brownisi, su gibinin kurabiyeleri muhteşemdi(o aksini iddia etti ama kurabiyeler güzeldi valla).
fotoğraflar tozbezinde artık yediklerimizi ordan göreceksiniz bir zahmet:)
eve geldiğimde ozi yine balık kızartıyordu:( " bilyormusun ben bugün kimle buluştum" dedim. "nasıl yani" dedi "sana yalan söyledim şekerim blog arkadaşlarımla buluştum" dedim."anlamıştım zaten" dedi. yalancıııı:p

cisim nedir?

2005-11-10T14:58:00.000+02:00

küçük böcük evde bu gün. hep hasta bu çocuk yaa napacağımı bilmiyorum artık.
tutturdu gorayı seyredicem diye. oldu seyret bakalım.

seyrederken az önce ..

-anneee cisim ne demek?

-bir biçimi olan madde çocuğum.(sözlüğe bakılır. biliyosunda nasıl anlatıcaksın di mi)

-madde ne demek?

-?(nasıl anlatır küçücük çocuğaaa)

-yani cisim ne demeeeek?

-annem işte ne olduğunu tam olarak bilmediği için cisim diyo orda.

-yaniiii ateş topumu demek.

ya madem biliyorsun neyden bahsettiğini niye soruyosun. ne zor be anne olmak. babana sor. sınav mı yapıyosun burda be çocuk. bu hep böyle bu günlerde o ne demek bu ne demek. sorduklarıda yaşça anlaması hatta yaşıma rağmen beni anlatmakta zorlayan şeyler. 4,5 yaşındasın velet yaşına göre merak et:)

başlıksız:)

2005-11-10T13:44:00.000+02:00

ayyy bu hayat neden bu kadar sıkıcı anlayamıyorum. hiç bir şey planladığım gibi olmuyor. ben kurgulayıp duruyorum ama boşa emek...
dün akşam üzeri kayın anneler geldi. daha arabaya binmeden başladı kayın baba sorulara. şimdi burası kaç km. sürüyo? araban kaç yıllık oldu? trafikte korkmuyorsun di mi?........
eve geldik hangi firmadan su aldığımız ile başlayan sorular devam etti. onlar geldikten iki saat sonra oziyi aradım haber verdim geldiler diye. ya insanın annesi babası gelicekse merek eder en azından bir hoşgeldiniz demek için arar di mi? hayırsız evlat.
akşam yemeğinde yumurtayı çıkardılar ağızlarından ailecek. bir akrabalarının kızı evleniyormuş ozi de tuttu beraber gideriz ankaraya dedi. biz de gitsek iyi olurmuş. ben orda dekor olarak duruyorum sanki. be adam bir sorsan nezaketen di mi. istermisin, bir planın var mı, iki hafta benimkilere dayanıp ardından beraber bir sayehate çıkabilecek kadar ruh sağlığın yerinde mi?
sonra dizilerimi izledim bu arada hırsız polis çok hoş bir dizi tavsiye ederim. uğur yücelin performansı izlenir yani.
bu sabah oziyi yataktan kazıdım. bir yandan küçük böcük hastalandı öbür yandan ozinin sekreteri arayıp 10 da toplantısı var diyor. çıldır vaziyeti yani. saat 09:30 adam hala yatakta. neyse kalktı kayın baba bombayı patlattı oğlum "bizi kadıköye bırakıver" diye. ozi de topu bana attı hemen "canım sen bırakırmısın"," hayır" dedim. ben bile şaşırdım valla. terapi işe mi yarıyor ne?
kayın baba oziyi soru yağmuruna tutmuş, ozinin etekleri tutuşmuş toplantı kaçıyor, kayın anne öyle acele acele hazırlanıyor.komikti ama bir yandan da korktum eyvah ozi en sonunda bana patlayacak diye. aaaa ne yaptı biliyormusun beni öpüp "hoşçakal canım" dedi. adam sarsıldı biraz galiba. ya da benim ne kadar sabır gösterdiğimi anladı. bilmiyorum. ama hala şaşkınım:)

bu nasıl tatildi yaaa:((

2005-11-07T23:41:00.000+02:00

bayram ve tatil kavramı yaşanmadı bizim evde maalesef. yatak odasındaki dolaba bir köşe ünitesi ekleyelim dedik. eklerken duvarların canına okuduk. boyamayalım zor olur duvar kağıdı yapalım dedik. o da bizim canımıza okudu. 3 gün boyunca çalıştık. bu gün de temizlik yapmak durumunda kaldım çünkü ev ben gidiyorum deyip ayaklanmış vaziyetteydi. yorgunluktan ve sürekli oziyle didişmekten bitap düşen bünyeme sayın kayın annem de bir süpriz yapmayı uygun görmüşler. çarşamba günü ziyarete geliyorlar.müjdeyi bu sabah aldım:(
bir haftadır evden çıkmadım. bir kez ikeaya gittim ama o sayılmaz. görev icabı gerçekleşen kısa bir seyahatti kendisi. yarın annemler gidiyor. sonra kayın annemler geliyor. sanırım ben yeniden antidepresan kullanmaya başlıcam. başka çare yok:(
hayır yani ben kendi annemler geldiğinde dizlerinin dibinde oturup oyalama görevini üstleniyorum di mi. ama ozi annesi gelince her zamankinden daha geç gelmeye başlıyor. onlarda sıkılıyorlar sıkılınca kayın baba sürekli soru sormaya başlıyor. benim zaten sürekli soru soran iki çocuğum var di mi.fazla geliyor bünyeye. otursun evde cevap versin babasına kardeşim. soru diyince aklıma geldi. ozi beni ailesiyle ilk tanıştırdığı gün kayın babacım bana nerde okuyorsun demişti bende "sanat tarihi" diyince "olsun" dedi adam yaa:)) bu nasıl bir aşağılamadır kardeşim. yani soru ve cevap bu şekilde oluyor genellikle. bünyeye ağır gelmesinin sebebi bu anlatabilmişimdir sanırsam.
la havle......

soldan soldan geliyorlar yine:(

2005-11-02T16:29:00.000+02:00

üç gündür evden çıkmadım. antidepresanımı da bıraktım doktora inanıp. intihar gibi bir şey aslında bu. insanların arasına karışmak istemediğim zamanlar hep depresyona sürüklendiğim zamanlardır. gerçi bunda günlerdir süren kapalı ve yağmurlu havanın da etkisi var mutlaka.
bir arkadaşım anlamıyorum demişti imrenilecek bir hayatın var senin iki böcüğün sana hala aşık bir kocan nedir seni depresyona sokan gerçekten anlamıyorum.
bilmem, bilmiyorum. belkide birileri için yeterli olanla yetinemiyorum. belki özürlüyüm mutlu olmak konusunda. belki başkalarının görmediğini görüyorum. belki de tamamen körüm. bilmiyorum.
sahip olduklarımın değerli olduğunu biliyorum ama sahip olmak istediklerim daha değerli belki de......
insanız işte doyumsuzuz, hep olmayan bir havucun peşinde koşan aptal tavşanlar gibi yaşayıp gidiyoruz. belkide uzak bir dağın başında küçük bir köyde yaşayan az şey bilen bildikleri ile yetinebilen bir hatçe kız olsam daha mutlu olurdum:(

hafta sonu

2005-10-31T15:41:00.000+02:00

hafta sonu çok fazla bişey olamadı ama ben yinede neler yaptığımı yazıyım. sonuç olarak bu bir günlük di mi:))

cumartesi günü akşam mini ve fufuyla uzun bir aradan sonra böcükler olmadan dışarı çıkmaya nail olduk efendim. annemle babamın gelmesinin bir diğer faideli yanı bu oluyor. ama öncesinde ozi ile bir miktar atıştık. çünkü eskiden annemler gelir gelmez yapacağımız sosyal bir takım olayların planlarını yapardık. ama artık ozi için değişen bir şey olmuyor. tv karşısında uyumaya devam ediyor. bende dedim ki ben seni beni gezdiriyosun diye almıştım, artık evden çıkmak istemiyorsun. bozuldu azıcık beyefendi. evliliğimiz bu amaçla kurulduysa iade edecekmişim aldığım yere. ama edememki üretici firma kapandı, muhatap yok karşımda.
neyse minilerle yemekten sonra bowling oynamaya gittik fufu bizi acı bir şekilde yendi. ozi de benim astigmatımın derecesinin arttığına karar verdi. sanki kendisi sonuncu olmamış gibi peh :p

pazar günü bütün gün ozinin uyuklamalarının bitmesini bekledim alışverişe gitmek için. saat 5 gibi kanapeden kalkıp duş kabinini söktü. temizlemek için:( sonra onu sökülmüş olarak bırakıp hadi çıkalım artık dedi. annem sürekli sakin ol telkininde bulunduğu için sustum. akşam dönünce banyoda ağlamak üzereydim ki ozi montajı yaptı. bu gün sabahtan beride banyo temizliyorum.
dünün en güzel yanı ozi bana yeni bir telefon aldı:)) artık kulüpte spor yaparken kendi müziğimi dinliycem bazen tahammül edemiyorum çalınanlara.

bir de bir sorum olacak. yaa ben annemi çok seviyorum. o da beni çok seviyor biliyorum. peki biz neden bu kadar çok kavga ediyoruz. gerçi hiç küsmüyoruz ama sık sık kapışıveriyoruz. bu normal mi? yoksa ben mi çok kavgacıyım:((

işte buradayım

2005-10-27T21:58:00.000+03:00

blog alemini keşfimden bu yana bu gördüğünüz manzara karşısında geçirdiğim saatler her geçen gün artıyor arkadaşlar. bunun sonu nereye varacak sorarım size. sonunda koca boşayacak çocuklar afaroz edecek beni:))

hastamısın sen yaa?

2005-10-26T14:51:00.000+03:00

ben yine ayın en gergin günlerini yaşıyorum. büyük böcük de saolsun hiç atlamaz en çetin sorunlarını hep bu döneme denk getirir. bu sabah sürünerek kalktım yataktan. böcüğü uyandırmaya çalıştım. dün akşam okuldan dönüp 2 saat tv seyrettiği için ödevlerini yetiştirmek için 2 saat geç yattı. oysa bana fazla ödevim yok demişti. nasıl olduysa bende hiç kızmadım ona dün akşam. sanırım her şeye rağmen canla başla ödevlerini yapıyor olması beni sakinleştirdi. tabi ki bu kadar geç yatınca sabah 6 da kalkmak işkence oldu. başladı yine abuk sabuk, nefret ediyorum okuldan bırakıcam okulu senden de nefret ediyorum ölmek istiyorum bu mu yani yaşamak sabahın köründe neden kalkıyorum bla bla bla.....
yavaş yavaş çıldırdım. 4 senedir her sabah ben gönderiyorum böcüğü okula ozi kılını kıpırdatmıyor. ben tüm işkenceyi tek başıma yaşamak zorundamıyım yaa. çıldır gelince gittim ozinin tepesine. kalk böcüğü yolla sabrım kalmadı dedim. yaaa canım yaa dedi. arkasından ne geleceğini biliyorum tabii çok yorgunum çok hastayım. o daha söyleyemeden yeter artık yaaa hep sen yorgunsun bırak da biraz ben yorgun oluyum dedim. cevap başlıktanda anlaşılabileceği gibi "hastamısın sen yaaaa?" deliricem yaaa. bu nedir ben anlamadım. ne yapıyım ben şimdi.

sigaramania

2005-10-13T10:39:00.000+03:00

öküz gibi öksürüyorum inek gibi sigara içmeye devam ediyorum. eşşek miyim neyim.

doğalgaz acil 187

2005-10-12T12:51:00.000+03:00

yaaa kafayı yicem. doğalgaz kesildi. tamda duşa girecekken. tüm binada kesilmiş. 1 saattir doğal gaz acili arıyorum kimse telefonu açmıyor. şikayet telefonunda ise hep 1. sırada bekletiliyorum. ama bir türlü yetkililerin işi bitip bana cevap vermiyor. nerde yaşıyoruz biz yaa. gaz kaçağı olsa geberip gidecez yani. kimin umrunda . gel hadi bakalım çıldırma.

offf of

2005-10-10T11:37:00.000+03:00

biri şu kafamı benden ayırsa çok mutlu olacağım.dün geceden beri migrenim azdı yine. ne ağrı kesici ne reiki hiç biri işe yaramadı. şimdi biraz hafifledi ama burdayım henüz gitmedim diye mesaj göndermekten vazgeçmiyor. bu sabah ozi beni yine çıldırttı.
dün akşam kendisini büyük böcük okula giderken uyandırmamı erken çıkması gerektiğini söyledi. uyandığımda beynim zonkluyordu.

-ozi başım çok kötü böcüğü sen yollarmısın.

-hı?

-migrenim diyorum. çok fena. sen böcüğü yollarmısın.

- ha tamam. hazırmı.

-yok daha uyanmadı.

-sen eşyalarını hazırla.

-ozi kafamı kaldıramıyorum.

-ya ben de çok kötüyüm.

-başım çok ağrıyor. bak şurası çok kötü zonkluyor.

-:(

-çok hastayım. çokta işim var.

-offf

- ne oldu?

-yok bişey.

-kızdın mı?

-yok ayağımı kapıya çarptım

sonrada uyudu. evet uyudu. böcüğü ben gönderdim okula. sonrada oziyi kaldırdım. tekrar yattım. kalkarken

-çay koydunmu diye sormasınmı:((

günün menüsü

2005-10-08T16:27:00.000+03:00

bu gün içimden mutfakta vakit geçirmek geldi. aslında yemek pişirmeyi çok severim. ama küçük böcük küçükken sürekli bacaklarıma yapışır ne yaptığımı görmeye çalışırdı. bu yüzden mutfak ızdırap haline geldi bir süre sonra. ama şimdi büyüdüler ve çok az şey için bana ihtiyaç duyduklarından mutfak da olan biten hakkında da yeterince bilgi sahibi olduklarından daha huzurlu mutfağım.
bir süre önce başak kendi blogunda benim yaptığım yemeklerden örnek vermişti. o zaman beni de tarif vermem konusunda ikna etti. bende bir deneyeyim diyorum. bu gün böcüklerin tatil günü olduğu için onların damak zevkine uygun yiyecekler vardı menüde. pizza ve çikolatalı muffin.
pizzayı eskiden yapmaya çekinirdim. hamur kayış gibi olurdu. şimdi kullandığım tarif de ise çok lezzetli bir pizza hamuru elde edebiliyorum. hatta büyük böcük artık pizza siparişi verdirmiyor bana. benim yaptığım pizza daha lezzetliymiş:)
Pizza

1paket toz maya
1 tatlı kaşığı şeker
4 su bardağı un
5 yemek kaşığı zeytin yağı
tuz
1 3/1 su bardağı ılık su

üstü için

domates salçası
zeytinyağı
250 gr. mozzarella peyniri
dilediğiniz türde pizza malzemesi

malzemeleri karıştırıp sertçe bir hamur yapılıyor. iyice yoğurduktan sonra sıkıca örtüp ılk bir yerde en az 30 dakika mayalandırılıyor.

mayalanan hamur yağlanmış fırın tepsisinin içinde merdane yardımıyla açılıp üzerine domates salçası ve zeytinyağı sürülüyor.bunların miktarları sizin damak zevkinize bağlı. ben böcüklerin sevdiği şekilde salçayı az kullanıyorum. rendelediğiniz peynirin yarısını hamurun üzerine serpip tümüyle sizin pizza zevkinize göre malzemeleri dizin. ben özellikle dilimlenmiş olarak satılan sucuk ve salam kullanıyorum çok daha pratik oluyor. kalan peyniride malzemelerin üzerine serpiyorsunuz. yörsan ın mozzarella peyniri diğerlerine göre daha ekonomik ve bence çok da lezzetli. yerli malı türkün malı herkes onu kullanmalı:)

250 derecede alt üst fırında 15 dakika sonra mis gibi sıcacık pizzanız yemeye hazır olacak. afiyet olsun:)

muffin tarifini dilekçe den aldım ama her zaman ki gibi tarife sadık kalamadım. böyle bir özrüm var benim. mutlaka bir şey değiştirmem gerek:)

malzemeler

iki su bardağı un
1 paket kabartma tozu
1 paket vanilya
1 su bardağı toz şeker
3 yumurta
yarım paket 125 gr. tereyağ
8 yemek kaşığı süt
dilediğiniz kadar damla çikolata:)

çikolata hariç tüm malzemeler derin bir kaba konulup mikserle bir kaç dakika çırpılıyor. daha sonra çikolatalarla birlikte kısa bir süre tekrar karıştırılıyor.

yağlanmış muffin kalıbına (benim ki 12'likti biri boş kaldı) koyup 180 derecede 25 dakika pişiriliyor. ohhh sabahlar olmasın ( şu diyet yapanların yarışmasında yarışmacılardan biri böyle diyor yemek tariflerinin ardından:)) aman fazla abartmayın yemeği sonra onlar gibi aç bilaç diyet yapmak zorunda kalırsınız.

:) bu gün doğum günüm

2005-10-07T12:49:00.000+03:00

bu sabah yine baş ağrısıyla uyandım. babamın telefonu ile hatırladım ki bu gün doğum günüm. hayatımda ilk defa unuttum. belki de artık bir yıl daha yaşlandığımı bilmek sinir bozucu geliyordur. unutmak da iyi bir fikir. yinede hatırlanmak ve iyi ki doğdun sözlerini duymak mutluluk veriyor.
günün en güzel hediyesini de büyük böcük verdi bana. büyüdü ya artık, öptürmüyordu kendini. bana hediye olarak bir ay boyunca istediğim kadar öpme hakkı verdi. ama abartırsam bir haftaya inecekmiş:)

annem yaz çiçekler

2005-10-06T13:41:00.000+03:00

annemin bu yaz her sabah kahvaltısında benim için tazecik topladığı çiçekler.
ben kahvaltımı yaparken arılarda masamın çiçeklerinin kokusuna gelirdi. anne elinden çıkmış güzel bir masa ve doyum olmaz anne kız sohbetleri.
yaz yeniden gelse. o mis kokulu torosların sabahlarını özledim. ama en çok annemi.

aşrı aşrı memlekete kız vermesinler

2005-10-05T11:20:00.000+03:00

dün akşam üstü annem aradı. babamın kontrolü vardı doktorda.durumunda hiç bir düzelme olmamış . çok üzüldüm tabii ama en çok babamın moralinin bozukluğu üzüyor beni. demek ki insan kaç yaşında olursa olsun görünümü çok önemli. eve kapattı kendini. istanbula gelmesi için ikna etmeye çalıştım ama nafile. aslında gelse torunlar filan derken biraz düzelir keyfi.
onunsa bütün derdi büyük böcüğün hasta olduğunu duymaması. aralarında öyle bir sevgi bağı var ki inanılmaz. birazda onun görmesini istemediğinden gelmiyor galiba. böyle uzakta olmak çok zor. hani şu türkü var ya aşrı aşrı memlekete kız vermesinler diye. valla vermesinler yaa. özledim ve çok meraktayım.

ertelemeeeeee

2005-10-04T11:22:00.000+03:00

başla!
tüm ertelediklerini hemen şimdi yapmaya başla...
yaaa yarın başlasam.
en iyisi pazartesi.
işte hep böyle geçiyor günler. yine depresyondayım.

sevinçler ve üzüntüler iç içe hayatta

2005-10-03T13:06:00.000+03:00

geçen hafta annem biraz endişeli bir şekilde aradı beni. babamı doktora götürmek istiyordu ama ikna edemiyordu. gözünde bir seğirme farketmiş. ertesi gün ikna edip götürdü sonradan öğrendim ki gözü kapanmayınca mecbur kalmış gitmeye. meğer yüz felci geçiriyormuş. bu nedenle keyifsiz bir kaç gün geçirdim. doktor çok endişe edilecek bir şey olmadığını söylemiş ama o kadar uzaktalar ki ister istemez merak ediyorum. aslında tüm faaliyetlerini sürdürebilirmiş ama sanırım morali bozuk bu yüzden evden çıkmıyor. bende böcükleri bırakıp gidemiyorum. elimde telefon bütün gün bir annemle bir babamla konuşup duruyorum.
hafta sonunu hasta geçirdim. kışın ilk gribi beni devirdi kısaca. tam olarak toparlanamadım ama bu gün biraz daha iyiyim.
dün büyük böcüğümün doğum günüydü 10 yaşına bastı. çok hızlı büyüyorlar.

aşkım seninle beraber büyüdük.

şimdi ben yaşlanıyorum sen büyümeye devam ediyorsun.

hayat sana istediğin tüm mutlulukları versin,

seni bana verdiği gibi.

iyi ki varsın,

iyi ki doğdun böcüğüm.

ŞİİR ÖDEVİ KABUSU

2005-09-29T14:54:00.000+03:00

pzt.
-böcüğüm, şiir ödevin için hazırlık yap bu gün.
-tamam anneee
salı
-böcük ödev tamam mı?
-bu gün yapıcam.
-dün yapıcaktın
-tamaaam bu gün yapıcam
çarş.
-aşkım bak bu gün akşam kursun var şiir hazırmı?
-akşam yaparım.
-bebeğim iki gündür oyalanıyosun.
-ben kendim yazıcam güzel şiir yok.
-peki.
çarş. akşam
-anne bak nasıl olmuş.
-güzel bebeğim.
-sen biraz eleştir düzeltiyim.
-bak bla bla bla... ama değiştirmesende olur. bu senin şiirin.
-annneaaaa
-ne oldu böcüğüm.
-iğrenç olduuu. senin dediklerini yaptım şarkı gibi oldu.
-anneciğim değiştirme o zaman.
-hiç yardımcı olmuyorsun
-?
-çok kötü olduuuu
-:(
-uykum vaaar
-ama kaç kere bunu önceden yap diye
-yapmıycam
-yapma
- olmaaaz
-e yap
-yapamıyorum
-böyle kalsın
- hayıııır iğreeeenç
-:( :) :(

büyük böcük böyle tanıtmış kendini okulda

2005-09-28T11:40:00.000+03:00

Adım ..., Soyadım ..., 9 yaşındayım, 2 Ekim 1996 da Ankara da saat 00:30 da doğmuşum.(gece)
Babamın adı ..., Annemin adı .... Hobilerim: Kitap okumak, televizyon, Dvd seyretmek, Gerçek arkadaşlarımla oynamak,
ActionMan lerimle ve SpiderMan imle oynamak, Müzik dinkemek. Göz rengim yeşil, Saç rengim Sarı, Saç tipim Düz.
Okulum ..., sınıfım 4A, Okul numaram 75, Öğretmenim: Nur... Takımım Galatasaray, Yüzmeyi seviyorum.
Ençok Kuzu Pirzola, Patates kızartması ve Pilav yemeye bayılırım. Playstation2, Gameboy ve bilgisayar oynamaya bayılırım.
Ençok fen dersini seviyorum. Derslerimin hepsi çok iyi. Söylenen herşeyi kabul etmem. Tek erkek kardeşimin adı ...
Dindar biri değilim. Eniyi arkadaşımı sadece yazın görüyorum. Tatili okuldan çok daha fazla severim. Ödevden nefret etsemde yaparım.
Buyum 1 metre 32 santim. Kilom 28.2. Ençok ölmekten ve sevdiğim birinin ölümünden korkarım. Sadece beyaz yalan söylerim.
Sınıf arkadaşlarımın hiçbirini sevmem. Gizli özelliğim: Bu okuldan olmayan bir kıza Duygu ya aşığım.

27/09/2005

izi kalır

2005-09-25T22:25:00.000+03:00

özür dilenir, affedilir.
yara kapanır, izi kalır....

şarkım

2005-09-24T22:55:00.000+03:00

içmişiiiim sarhoşuuuum .........
kafayı çektim
iyi geliyo bazen:))

:(

2005-09-22T13:43:00.000+03:00

şu anda star tv de "erkekler ne ister" diye bir program var.
erkekler ne ister daha çok para ve daha çok kadın yani maddi şeyler...
kadınlar ne ister daha çok sevgi, daha çok güven ve daha çok sadakat yani manevi şeyler...

bu sabah

2005-09-21T11:50:00.000+03:00

bu sabah uyandım. kendimi çok suçlu hissediyordum. banyoda yüzümü yıkarken birden kendime geldim (su ayıktırdı herhalde) son on senedir ne zaman ozi ile bir sorun yaşasak haklı da olsam bir süre sonra kendimi suçlu hissetmeye başlıyorum. bunu nasıl yapıyor bilmiyorum. ne olursa olsun sonunda suçlu ilan edilen ben oluyorum. benim haklı olmaya hakkım yok sanki. bu kadarla kalsa iyi. mutsuz olmaya, kızmaya, saçmalamaya, hasta olmaya, yorgunluğa, şikayet etmeye....
hiç ama hiç iyi değilim. toparlayamıyorum hiç bir şeyi. çok kırgınım. neden oluyor tüm bunlar onu da bilmiyorum.
çok sıkıldım.
çok....

bu ne demek şimdi?

2005-09-20T11:23:00.000+03:00

-gerginlik yaratıyorsun. ne yapman gerekiyorsa yap. istiyorsan git. ya da ben gideyim. ihtiyacım olan son şey asık bir yüz.
??????
bu kadar kolay mı, vazgeçmek.
şimdi otur sorgula bakalım. 10 senelik bir evlilik de, bir krizde, bu cümleler kurulurmu diye.
ya da boş ver. düşünme.
biraz alışveriş iyi gelir mi?

....

2005-09-19T14:46:00.000+03:00

cumartesi günü sabah b. böcüğün okuluna gittim. veli toplantısı vardı. tam altı saat sürdü toplantı.şu öğretmeni bu öğretmeni derken saat biri geçiyordu okuldan çıktığımda. akşam üstüde babam gitti mersine. yokluğu hemen hissedildi tabii. canım babam benim. insanın her koşulda yanında olacak birilerinin varlığını bilmesi kadar güçlü bir güven yok başkaca.
ertesi günde apartman yönetiminde olduğum için toplantıyı benim yapmam gerekti. pazar günüde üç saat kadar bu toplantı sürdü. bünyeye ağır geldi tabii bu denli sosyal ortamlar. insanları sevmiyor muyum yada fazla mı takılıyorum ayrıntılara bilmiyorum.
bu güne gelirsek... gelmesek, gerçekten çok kötüyüm bu gün. her şey tepeme yıkıldı bu sabah. boşlukta ve yönünü kaybetmiş vaziyetteyim. duygular, gerçekler ve gurur çelişkileri ile boğuşuyorum. ben biraz daha ağlıyım. güç toplayabilirsem neler olduğunu yazıcam.

dün ve bu gün

2005-09-16T16:51:00.000+03:00

dün akşam kardeşim, başak ve kuzen geldi. babam çiğ köfte yaptı. tabii ki başak, ciddi bir vejeteryan olarak, onun için yaptığım kabaklı kek ve salta ile yetindi. (bende tarif yazmaya mı başlasam? kabaklı kek hiç fena değildi.) ancak kardeşim çiğ köfte yiyen tek vejeteryan olarak tarihe geçecek kesin:)
artık sabahları altıda kalktığım için dün gece onlar gider gitmez yatağıma attım kendimi. öyle derin uyumuşum ki sabah her zamanki gibi saati kapatıp tekrar uyumuşum. uyanamadığım için her sabah annem beni telefonla kaldırıp uyandınmı kızım diye bir de soruyor ekstradan. büyük böcüğü okula göndermeyle ilgili bir sürü komik anımız var. ama en komiği bir gün uyandığımda servisin gelmesine 5 dakika olduğunu farkettim. hemen oziyi de kaldırdım. birimiz giydirip birimiz de ağzına bir şeyler tıkıştırdık. sonra ben b. böcüğü alıp aşağı indirdim. fakat bir gariplik var. hava her zamankinden daha karanlık. o sırada ozi yukardan seslendi çıkın diye. ben panik içinde birşey mi unuttuk diye koşturdum. ozi son derece öfkeli saat daha üç dedi. şaşkın ben rüyamda saati yediye geliyor görmüşüm. bir de söyleniyorum annem beni nasıl kaldırmaz diye:))
bu gün de acaip bir tembellik var üstümde. sadece kuaföre gittim. oysa yapıcak bir sürü işim var. ama işler zaten hiç bitmiyor ki.
şimdi de gidip küçük böcüğü okuldan almalıyım. bu gün cuma ve önümüzdeki iki gün yeniden full time annelik söz konusu. böcüklerin kavgaları olmasa bir şikayetim yok ama. beş dakikadan daha uzun süren bir sulh durumuda görülmedi şu ana kadar bizim evde.

nasıl tanıştık???

2005-09-14T11:09:00.000+03:00

eveet, yeni merak konumuz nasıl tanışıldı bu eşlerle.
efendim üniversitenin 3.yılında idik. günlerden 5 nisan. ben deniz 4 yıl sürmüş ve kangren sebebi ile zorlada olsa kesilip atılmış bir ilişkiden yeni çıkmışım. arkadaşlarım her dakika peşimdeler ve beni birbirlerine emanet edip asla yalnız bırakmıyorlar.o günde nilgün tarafından sevgilisine emanet edilmiş durumdayım. nilgün kapkara saçlarını sarıya boyamak üzere kuaförde. biz de canın dükkanında onu bekliyoruz. saatler geçti ve benim tuvalete gitmem gerekti lakin dükkanda wc yok. can beni bir arkadaşının ofisine götürmeyi teklif etti. hem bir kahve içeriz hem de sorunu çözeriz diye. tunalı hilmi caddesinde bir bilgisayar şirketine gittik. ozi bu şirketin iki ortağından biriydi.fazla dikkatimi çekmedi bu adam benim. benden çok büyükdü. şimdilerde 10 yaş çok büyük bir fark değil ama o zaman 22 yaşındaydım o ise 32 . aynı gün akşam yemek için oziyide davet etti can. benim işkolik kocam pek bir nazlandı, işim var diye, bende sinir oldum. sonra o akşam ozinin evli olduğunu ve boşanmak üzere olduğunu öğrendim. benim için olay bitmişti. adam evliydi, yaşlıydı ve pek bi nazlıydı. sonraki günlerde ozi beni her gün aramaya başladı. evli olduğu için görüşmek istemedim. bir gün konuşurken elimdeki gazeteyi ona uzatıp, madem boşanıyorsun kanıtla o zaman kendi hayatını kurmak için bir adım at dedim. gazeteyi alıp bir kiralık ev ilanını aradı emlakçıyla konuşup tamam ben o evi tutuyorum dedi. bakakaldım ve o an aşık oldum. tanıştığımız günden 8 ay 13 gün sonra evlendik. bize kalsa daha erken evlenirdik ama kanunen boşanmadan sonra taraflar 6 ay boyunca evlenemiyormuş:)
yani biz kocamla son derece çişten bir sebeple tanışmış olduk:))

2005-09-08T00:34:00.000+03:00

KUŞ-KU
şüphe kemirir aklın tüm kuytularını.
bir yanın der bırak,
bir yanın dipsiz merak.

ebelendim

2005-09-05T18:38:00.000+03:00

10 küçük mutluluğu yazma sırası bana gelmiş.aşkböcüğü beni ebelemiş, bakalım neler çıkıcak....

böcüklerin kokusunu içime çektiğim,
gece uykumun arasında ozinin üstümü örttüğünü hissettiğim,
yağmurdan sonra her şeyin tertemiz göründüğü,
bir bardak buzzz gibi kola ile kanpeye kurulduğum,
annemle telefonda dedikodu yaptığım,
evi temizledikten sonra şöyle bir dolaşıp temizliğini kontrol ettiğim,
böcükler okula, ozi işe gittiğinde evde tek başıma özgür oduğumu farkettiğim,
araba kullanırken sevdiğim şarkıyı bağıra bağıra söylediğim,
sabahları oziden önce gazeteyi ele geçirdiğim,
böcüklerin bana sarılıp, seni seviyorum dediği,

zamanlarda çoook mutlu oluyorum.

depresifim bu gün

2005-09-02T15:36:00.000+03:00

bu gün kendimi hiç iyi hissetmiyorum. çok gergin ve depresif bir ruh hali içindeyim. sanırım böcüklerde böyle günlerde benden etkileniyor. onlarda çok huzursuz oluyorlar. sabah sabah küçük böcükle küçük bir kavga yaşadık. okula gitmiycem diye tutturdu. aslında gitmesede olur tabii ama verilen tavizler tekrarlanmak zorunda kalıyor sonra. bana çok kızdı ve gözüm gibi baktığım fotoğraf makinemi "bende bunu yeye atayım" deyip fırlattı. bu gibi durumlarda sinirlenmemek hakkaten çok zor oluyor. bağrış çığrış bi şekilde evden çıktık. bu seferde okulda bin türlü naz. "yemek yemiycem" ama beni çabucak alıcaksın" vs. vs. okuldan ayrılışım 45 dakika sürdü.
zaten kötü hissediyordum şimdi daha beter oldum. ya sabır.
dün başvurduğum bir işten görüşme için aradılar. salı günü gidicem. fakat çok uzak. nerden baksan 1 saatlik yol. bilmiyorum. kararsızım. çalışmak bir türlü çalışmamak başka türlü. iki ucu boklu değnek:(
büyük böcüğün okul alışverişinin bir kısmını yaptım bu gün. her şey çok pahalı. şükürler olsun ki çocuklarımızın istediklerini alabiliyoruz. bu arada şu philips ütülere bi de ben baktım. yaa süper valla. ne yapıp edip almalı bu ütüden. oziyi ikna etmek güç olacak ama:)
bu gün bir bitse. sevimsiz başladı böylede gider artık.

geziden

2005-09-01T14:21:00.000+03:00

vapur

iznik gölüyasak meyveler

ikeadan alınan dolaplarınızı kendiniz kurmayın!!!

2005-08-31T12:53:00.000+03:00

cumartesi günü minilerle buluşup, pazara gittik. amacımız turşu kurmak için malzeme almakdı. ancak turşu zamanının gelmediğini tezgahlara bakınca anladık. tabii ki ozi aklına koyduğunu yapmalıydı ve bulabildiğimiz turşusu yapılabilecek her şeyi aldık. her sene bizim evde turşuyla ilgili tartışmalar yaşanır. annemin kurduğu turşu oziye çok sirkeli gelir. onun annesinin kurduğu ise 3 günde çürür(ama o iyi turşu? sirkesiz!!) bu sorunla yeniden karşılaşmamak için turşukur aldım ve limon suyuyla 4 büyük kavanoz turşu kuruldu. kendi turşusuna da söylenirse bir daha bu eve turşu girmiycek kararlıyım.
pazar günü iznik gölü kıyısında istakoz isimli bir restorana gittik, balık yemeye. pek güzel değildi yemekler ancak göl manzarası ve yol boyunca meyve bahçeleri, ayrıca arabalı vapurla seyahat keyifliydi.
pazartesi temizlikle geçti.
salı günü minilerin ikeadan aldığı köşe dolabı kurmak için onlara gittik. böcüklerin play stationu taşınıp salona kuruldu. bizde çalışmaya başladık. dolabın ilk parçası kurulurken her kafadan başka bir ses çıktığından parçalar vida yerlerini kırarak tepemize düştü. her zamanki gibi beni seçtiler. parçalar kutuya konuldu, ben iade ettim. adam ne hasarı var, diye sorduğunda fufu hızla yanımdan uzaklaştı, hain. gece saat 23:00 de montaj bitti. bizde bittik. montaj ücreti neyse bir dahaki sefere ben vericem. bu işkence bir kez daha çekilmez.
gece o saat de, ozi karar vermiştik ama neden su böreği yapmıyoruz dediğinde gözümüz dönmüş miniyle. ya adam bir şeyi yapmaya karar vermesin bir kez . anlatamıyorum ki durum ve şartlar planları değiştirebilir. hafta sonu yapacağımıza söz verdik. zorda olsa kabul etti de evimize dönüp uyuyabildik.

4. gün

2005-08-23T14:50:00.000+03:00

cuma gecesi sigarayı bıraktım. ilk 3 gün çooooookk zordu. bu gün daha rahatım. nikotin ihtiyacı çok azaldı ama bu boşluk hissi ne zaman geçecek bilmiyorum.hep bir şey unutmuşum duygusu var içimde.
hafta sonu ankaraya gidip büyük böcüğü aldık. çok özlemişim hala doyamadım öpmeye. ancak öpülmekten hiç hoşlanmayan oğlum beni seneye dedesiyle daha uzun süre kalmakla tehdit ediyor. büyüyorlar ve ben buna alışamıyorum.
küçük böcük yine hasta. iki gündür ateşi var. boğaz feci görünüyor. iştah sıfır. hiç hasta olmasalar, ya da biz onların yerine hasta olsak...
diş tedavim dün bitti. ama tabii sadece bu periyod. kasım da tekrar başlıyoruz. halen yapılacak işler var.
yazmadığım günlerin özeti bu kadar.

evlilik ve çocuklar

2005-08-17T16:11:00.000+03:00

bu sabah gazetede şarkıcı çeliğin boşanma haberini görünce, aklıma geldi. derler ki aman evlilik kötü gidiyorsa çocuk yapın. erkeği eve bağlayan evliliği sürdürmeye sebep olan çocuktur ya. kesinlikle katılmıyorum. her iki hamilelik ve bebekten sonra evliliğim gerçekten önemli sınavlar verdi.
çocuk sahibi olmanın getirdiği sorumluluklar, değişen yaşam ve öncelikler, çiftlerin sevgilerini sınıyor. belki eskiden kadınların daha güçsüz ve korunmaya muhtaç oldukları dönemlerde çocuk sahibi olmak sessiz kalıp evliliği yürütmek için bir baskı unsuruydu. ama artık benim duyduğum boşanmalar genellikle çocuktan sonra gerçekleşiyor.
benim anladığım kadarıyla eşinizin ne kadar olgun ve ne denli sorumluluk sahibi biri olduğunu ancak tamamen size bağımlı bir canlıya, birlikte bakmak zorunda kaldığınızda anlıyorsunuz. ebeveyn olma sorumluluğu öyle ağır ki tek başına taşımak mümkün değil. eğer taraflardan biri yeterince büyümediyse bebeği büyütmeyi diğerine yüklemeye çalışıyor. işte o zaman ilişkide sorunlar ortaya çıkıyor.

isyan

2005-08-16T17:21:00.000+03:00

6 aylık kaçış sona erdi ve bugün yarım bıraktığım diş tedavisine başladım. sağ yanağımı hissetmiyorum.ayrıca diş tedavilerinden de nefret ediyorum.
büyük böcüğüde çok özledim. hafta sonuna kadar nasıl bekliyeceğim bilmiyorum. kısaca bu gün isyanlardayım.

ikea ve ben

2005-08-12T12:19:00.000+03:00

ozi dün akşam arkadaşlarıyla içmeye gitti. bende küçük böcüğü alıp fufuyla mininin arkasına takılıp ikeaya gittim. son zamanlarda nerdeyse her fırsatta kendimi ikeada buluyorum. miniyle ikeada yaşamayı planlıyoruz. ihtiyaç duyabileceğimiz her şey var nasıl olsa. hele şu açık duran yataklar resmen gel üzerime kıvrıl uyu diyor. hem sıkılınca dekorasyondan hemen yandaki diğer 35m² lik eve geçiver.
burada resmen kendimi kaybediyorum. evde sıkıntı yaratan küçük sorunlara basit çözümler getiren, üstelik de ucuz bir çok şey var. örneğin dolap kapaklarına monte edilebilen küçük raflar, tencere kapaklarını koyabileceğiniz aparatlar, beni en çok delirten elektrik süpürgesi hortumları için bir askı var mesala (ilk etapta alınacaklar arasında). ben her şeyi beğenirken tabii ki ozi ben kaliteyi çok beğenmedim dedi geçen hafta sonu. bu memnuniyetsizliğin iki sebebi olabilir. birincisi benim çılgın bir alışveriş maratonuna başlamamı istememesi, ikincisi oziye özgü mutlak muhalefet yaratma arzusu. ama sonuç olarak bu karşı koyuş beni durduramadı. mutfak masasını değiştirdim. dolap kapaklarına takılan küçük raflardan, tezgah üstüne takılan raylardan, bu raya monte edilen muhtelif aparatlardan, kulanılmayan giysilerin saklanabileceği kutulardan vs. vs. aldım. ve bunların tümünü oziye monte ettirdim. montaj sırasında yardım etmeme rağmen, ısrarla şemalara bakmayan ozi, her seferinde parça arttırmayı başardı. genede sonuç olarak başarılı bir operasyon gerçekleştirdim.hiç kavga etmeden (tırnaklarımı yemek hariç) oziye dayanabildim. her geçen gün daha sabırlı bir insan haline geliyorum, ozinin ve böcüklerin sayesinde. bu arada koyubeyaz portmanto için ikeada da uygun ve şık alternatifler var. tepe beni daha önceleri teslimat konusunda çıldırttığı için pek hazzetmediğim bir markadır.
laf aramızda o koca ütü yığını halen beni bekliyor. son bir kaç gündür yapmayı planladığım hiç bir işi yapamıyorum. sürekli farklı ve cazip alternatifler çıkıyor, yapılacak işler erteleniyor dolayısıyla.

2005-08-11T14:29:00.000+03:00

sonunda küçük böcük iyileşti.yarım gün kreşine gitmeye de başladı. kısaca dünya varmış yani.
bense yavaş yavaş ev kadını olmak kaşıntılarına tutuluyorum. yada suyun dediği gibi ev insanı. kulağa daha yumuşak geliyor... bir kaç başvuru yaptım ama oziyi aynı tempoya dönmeye nasıl ikna ederim bilmiyorum. olmuyo işte yaa, ev kadını olamıyorum ben. püüüüfff.
mızmızlanmayı bırakıp beni bekleyen dağ gibi ütüyle ilgilenmem gerekiyor şimdi. yazında ütü kadar işkence bir iş düşünemiyorum. ama daha fazla görmezden gelmem mümkün değil. artık odanın önünden geçerken utanmaya başladım. ütülenecek giysilerin dile gelip beni uyarmasına ramak kaldı. küçük böcük bile çamaşır sepetini görünce gözleri büyüdü valla.

sonunda yazıyorum

2005-08-04T12:38:00.000+03:00

döneli bir hafta oldu. ancak o kadar apar topar döndüm ki daha yeni yeni kendimize geliyoruz. küçük böcük otelden bu yana hep tatsızdı. iştahsız, halsiz, keyifsiz. geçen hafta birden kötüleşti. 13:30 da doktorumuzla konuştum ve bana amipli dizanteri kapmış olabileceğini, bir hastanede testlerin yapılmasının ve bir çocuk doktorunun görmesinin gerektiğini söyledi. önce mersine gideyim diye düşündüm ama kendi doktorumuz ve bildiğimiz hastaneler dışında güvende hissedemiyeceğime karar verip 14:30 da ankaraya doğru yola çıktım. dedemiz, küçük böcük ve ben ankaraya giderken ozide istanbuldan yola çıktı. gece ankarada buluştuk, ozi bizi istanbula taşıdı. sabah doktorumuzun güvendiğimiz ellerine teslim ettik böcüğümüzü.testler filan evet küçük böcük amipli dizanteri olmuş. önce kendimi suçladım temizliğe yeterince dikkat etmedim mi diye ama sonra öğrendimki bir kapı kolundan dahi bulaşabiliyor bu hastalık. doktorumuz otellerde kullanılan ve dışarıdan hazır alınan buzlardan şüphelendiğini söylüyor. ama tabii ki çocuğu olanlar bilir olur olmadık yerde tuvaleti gelip "ama çoook çişim vaar" diyen çocuklarlarla yüzlerce umumi tuvalete girmek zorunda kalıyorsunuz. bu durumda benim gibi "sakın bir yere dokunmaaa" diye bağrınsanızda bir şekilde bu tür hastalıklara davetiye çıkarıyorsunuz.
neyse tedavimizin 6. günü bu gün ve epeyce düzeldik. haftaya tekrar tahliller yapılacak. büyük böcük yaylada kaldı ama biz küçük böcükle bu sıcaklarda yanıyoruz burda.torosların serin ve kuru dağ havasından sonra katlanmak zor. tabii bir de ozinin evi getirdiği korkunç halden normal haline getirme çalışmalarımız var. ne kadar temiz de olsalar bu erkekler neden bizim gibi yaşayamıyor bir evin içinde anlamıyorum.